ท่านหญิงก็น่าจะไม่สบายใจมากเช่นกันกระมัง?นางไม่ได้ช่วยเจียงเขียนขจัดความกังวลและภัยอันตราย กลับไปขัดขวางเจียงเขียน … นางจึงเริ่มช่วยเจียงเขียนจัดการเรื่องจุกจิกต่างๆ อย่างเงียบๆบรรยากาศของจวนสกุลหลี่เถียนสุ่ยจิ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นอึดอัดขึ้นแต่เจียงเขียนกลับจากไปโดยไม่ลาไม่ได้เมื่อเห็นว่าอีกไม่กี่วันก็เป็นเทศกาลฉงหยางแล้ว นางจึงฝืนใจเขียนจดหมายให้หลีเซียนมอบงานในบ้านให้นายหญิงเจิ้งช่วยดู และพาพวกฉิงเค่อกับชีกูออกเดินทางไปเมืองหลวงเองโดยมีพวกหลิวตงเยว่กับอวิ๋นหลินคอยคุ้มกันเพราะต้องกลับเมืองหลวงก่อนวันที่ยี่สิบสองเดือนเก้า พวกนางจึงเดินทางอย่างเร่งรีบเพียงไม่กี่วันก็ถึงอำเภออวิ้นเฉิงแล้วเจียงเขียนอ่อนเปลี้ยเพลียแรงทั้งตัว ถึงจุดแวะพักระหว่างทางแล้วกือยากนอนเท่านั้นไป๋จี๋นายอำเภออวิ้นเฉิงสั่งให้คนส่งของพื้นเมืองเป็นเงินสองพันตำลึงมาเจียงเขียนนึกผู้นำคนนี้ออกทันทีนางอดไม่ได้ที่จะไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเพียงแต่ครั้งนี้นางรีบเดินทาง ข้างกายไม่เพียงแต่ไม่มีของอะไรที่เหมาะสมเป็นของขวัญตอบแทน ทว่าระหว่างทางก็ไม่ได้รบกวนหน่วยงานราชการท้องถิ่นเลย จึงย่อมไม่ได้รับของ
แล้ว
พื้นเมืองเช่นกันคิดไม่ถึงว่ากลับถูกไป๋จี๋พบแล้วนางไม่มีอารมณ์พบปะ จึงขอบคุณด้วยวาจา เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สว่างก็ออกเดินทางไปทางเมืองเป่าติ้งเข้าเมืองหลวง ไปเส้นทางนี้ค่อนข้างเร็ว!แต่คิดไม่ถึงว่าตอนเที่ยงพวกเขาหยุดพั
