กที่โรงน้ำชานอกเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง เว่ยสู่ก็ตามมา
เขาพาคนยี่สิบสามสิบคนขี่ม้ามาล้อมโรงน้ำชาไว้ทันทีตอนแรกเจียงเขียนยังคิดว่าเจอโจรปล้นแล้ว จึงตกใจจนหน้าขีดไปหมด อวิ๋นหลินหาคนออกจากโรงน้ำชาทันที ส่วนหลิวตงเยว่ก็ดึงกริชออกมาจากในรองเท้าบูทสำหรับขีม้าวางขวางไว้ที่หน้าอก และขวางอยู่หน้านาง จิตใจของนางถึงจะสงบลงปรากฏว่าไม่ถึงครึ่งถ้วยชา อวิ๋นหลินก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม บอกนางว่าเว่ยสู่ได้รับคำสั่งจากหลีเขียนให้คุ้มกันนางกลับเมืองหลวงเจียงเขียนโล่งอกทว่าอวิ๋นหลินกลับบ่นอย่างที่เห็นได้น้อยครั้งว่า “นึกจะมาก็มา ไม่มีระเบียบแม้แต่นิดเดียวไม่ว่าใครเห็นรูปแบบการจัดเรียงกองกำลังนี้ก็จะคิดว่าเจอโจรแล้วทั้งนั้น … ”เจียงเขี่ยนอดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้มอวิ๋นหลินคงเห็นนางตกใจกระมัง?
