เขารีบมาจากเมืองกานหรือ? ลำบากมาตลอดทางแล้ว”
อวิ๋นหลินยิ้มพลางขานว่า “ขอรับ” และไปเชิญเว่ยสู่เข้ามา
เว่ยสู่ก้มหน้าลง พลางคารวะเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อม แล้วยื่นจดหมายของหลี่เชียน และเอ่ยว่า “ข้ามาอย่างเร่งรีบเล็กน้อย จึงพาแค่องครักษ์ฝีมือดีข้างกายใต้เท้ามา ใต้เท้าให้พวกเราทุกคนเชื่อฟังคำสั่งของท่านหญิง แต่พวกเราเจอใต้เท้าไช่กลางทาง เขากลับเมืองหลวงไปขอเงินเดือนทหารที่กรมกลาโหมและกรมคลังตามคำสั่งของใต้เท้า พอได้ยินว่าพวกเราต้องไปเมืองหลวงเหมือนกัน ก็จะไปกับพวกเราให้ได้ ข้าไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องบอกจุดประสงค์ที่มากับใต้เท้าไช่ ใต้เท้าไช่ได้ยินแล้วก็ร้อนใจมากเช่นกัน…ตอนนี้รออยู่ข้างนอกกับพวกเราขอรับ!”
ตอนที่เขาเอ่ยเรื่องนี้กระวนกระวายมาก
คิดว่าจะต้องรู้สึกว่าจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ค่อยเหมาะสมเหมือนกันอย่างแน่นอน
“ใต้เท้าไช่?!” เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว “ไช่ซวงรองกองบัญชาการกำลังสำรองหรือ?”
“ขอรับ!” เว่ยสู่เอ่ยด้วยเสียงเคร่งเครียด
แม้เจียงเซี่ยนจะไม่ต้อนรับแขกที่มาโดยไม่ได้รับเชิญผู้นี้ ทว่านางกลับเข้าใจความจำใจของเว่ยสู่ได้ ไม่ว่าอย่างไร ไช่ซวงก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหลี่เชียน และหลี่เชียนยังไม่แตกหักกับไช่ซว
