ง ไช่ซวงขอร่วมทางไปกับเว่ยสู่ และเต็มใจรีบเดินทางเหมือนกับเว่ยสู่ เกรงว่าเว่ยสู่อยากสะบัดไช่ซวงทิ้งอย่างอ้อมค้อมก็ไม่ค่อยเป็นไปได้ด้วยซ้ำ บวกกับเว่ยสู่รีบหานางอีก ก็ไม่มีทางคิดได้มากนักอย่างแน่นอน
“ทางเดียวกันก็ทางเดียวกัน!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าดูแลเขาให้ดีก็พอแล้ว”
หลี่เชียนไม่รู้ว่านางกลับเมืองหลวงทำไมด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับไช่ซวง
เว่ยสู่โล่งอก จึงขานรับอย่างนอบน้อม และเอ่ยอย่างลังเลว่า “ใต้เท้าไช่รออยู่ข้างนอก ท่านว่า…”
“ข้าไม่สะดวกเจอผู้ชายคนนอก!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างเฉยชา “เจ้าไปขอบคุณใต้เท้าไช่แทนข้าก็พอแล้ว”
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็รู้สึกว่าเป็นผู้หญิงของตระกูลที่มั่งคั่งก็ไม่เลวเหมือนกัน ตอนที่นางไม่อยากเจอใคร ก็สามารถเอาออกมาใช้อย่างจงใจให้ภายนอกดูสง่าผ่าเผย แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นได้
เว่ยสู่ยังอายุน้อยเกินไป จึงไม่ค่อยเข้าใจพวกช่องทางในวงการราชการ คิดว่าไช่ซวงมาจากตระกูลที่มีอำนาจมาก กลัวว่าหากล่วงเกินไช่ซวงจะนำปัญหามาให้หลี่เชียน และแอบรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนน่าจะไม่ค่อยชอบที่มีคนรู้เรื่องที่นางกลับเมืองหลวง จึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกตลอดทาง เวลานี้ถึงจะวางใจ
เขาค้อมตัวคารวะและ
