ออกไปถ่ายทอดคำพูดให้ไช่ซวงอย่างอ้อมค้อม
ไช่ซวงไม่สงสัยเลย แค่รู้สึกงงมากที่จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็เข้าเมืองหลวง ถามเว่ยสู่หลายครั้ง เว่ยสู่ก็บอกเพียงว่าทำงานตามคำสั่ง ไม่เปิดเผยเรื่องอื่นแม้แต่นิดเดียว ทำให้เขากลุ้มมาก และไม่สามารถหาร่องรอยได้ ทว่าเขาก็ไม่ตัดใจ และติดตามเจียงเซี่ยนไปจนถึงเมืองเป่าติ้ง
ฉิงเค่ออดไม่ได้ที่จะกังวลเล็กน้อย
พวกนางยังไม่ได้รับหนังสือราชการจากกรมพิธีการ ก็เข้าเมืองหลวงแบบนี้ ก็ถือว่า ‘เข้าเมืองหลวงโดยพลการ’ แล้ว แม้ท่านหญิงจะไม่เหมือนกับองค์หญิงและอ๋องฟาน แต่ถึงอย่างไรก็มีบรรดาศักดิ์ของราชสำนัก หากสืบสวนอย่างจริงจังขึ้นมา หมวกที่ ‘ดูหมิ่นราชโองการ’ สวมลงบนศีรษะ ก็ทำให้คนปวดศีรษะมากเหมือนกัน
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่รีบร้อน
ถึงเมืองเป่าติ้งแล้ว อยู่ห่างจากเมืองหลวงแค่ห้าหกวัน สามารถไปถึงเมืองหลวงก่อนนางเข้าพิธีปักปิ่นได้อย่างสิ้นเชิง
นางถามหลิวตงเยว่ “ยังไม่เจอคนของตระกูลเจียงหรือ?”
หลังจากเข้าพักที่จุดแวะพักระหว่างทางของเมืองเป่าติ้ง หลิวตงเยว่ออกไปตระเวนสังเกตการณ์รอบหนึ่งแล้ว
“ยังขอรับ!” หลิวตงเยว่ก็รู้สึกไม่สบายใจมากเหมือนกัน แต่เขาก็ยังปลอบเจียงเซี่ยนว่า “คงจะคิดไม่ถึงว่า
