พวกเราจะเร็วขนาดนี้ จึงล่าช้าไปสองสามวัน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยว่า “เช้ามืดวันพรุ่งนี้ออกเดินทางตามเวลาเดิม พวกเราจะล่าช้าระหว่างทางไม่ได้”
ทำไมถึงล่าช้าไม่ได้?
หลิวตงเยว่กลืนคำพูดที่มาถึงใกล้ปากลงไปอีกครั้ง เขากำลังจะขานว่า ‘ขอรับ’ อย่างนอบน้อมและระมัดระวัง ไป่เจี๋ยก็วิ่งเข้ามาอย่างรู้สึกมีความสุขจนสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และรีบตะโกนว่า “ท่านหญิง” แล้วเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่มาแล้ว! คุณชายใหญ่มารับท่านหญิงด้วยตนเองแล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงลวี่!
เจียงลวี่มารับนาง!
เจียงเซี่ยนดีใจมาก จนลุกขึ้นยืนและเดินไปข้างนอกอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
เจียงลวี่รีบเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย ในมือยังถือแส้ม้าอยู่ และเดินก้าวใหญ่เข้ามาในเรือนอย่างรวดเร็ว
“ท่านพี่!” เจียงเซี่ยนเข้าไปหาอย่างดีใจ
แต่เจียงลวี่กลับเอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า “ทำไมเจ้าแต่งงานแล้วยังซนขนาดนี้ อยากกลับมาก็กลับมา…เจ้ารู้หรือไม่เพราะเรื่องของเจ้า ผมของท่านพ่อใกล้จะขาวหมดแล้ว!”
เจียงเซี่ยนเขินจนหน้าแดง จึงจำเป็นต้องดึงแขนเสื้อของเจียงลวี่เหมือนที่ทำผิดตอนเด็ก และเอ่ยว่า “ครั้งหน้าข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว!”
เจียงลวี่เห็นนางแสร้งทำเป็นรู้สึกเสียใจ ก็
