ส่ายหน้าอย่างจนใจ และล้วงหนังสือราชการออกมาจากในอกเสื้อ “เอา! หนังสือราชการจากกรมพิธีการ!”
เจียงเซี่ยนดีใจจนออกนอกหน้า
ถึงจะไม่มีหนังสือราชการฉบับนี้ นางก็จะกลับเมืองหลวงอยู่ดี ทว่ามีหนังสือราชการฉบับนี้ นางกลับเมืองหลวงก็สามารถลดปัญหาได้มากมาย
“ขอบคุณท่านพี่! ขอบคุณท่านลุง!” นางยิ้มหวาน
เจียงลวี่อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง
เจียงเซี่ยนเหมือนผู้ใหญ่ตั้งแต่เด็ก นางยิ้มออกมาเหมือนเด็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
นี่ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่ควรมีในวัยของนาง!
เจียงลวี่รู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่กลับอดกลั้นความรู้สึกผิดปกติไว้ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้ากลับเมืองหลวงทำไม? แค่คิดถึงไทฮองไทเฮาจริงๆ หรือ? หลี่เชียนคงจะไม่ได้ทำให้เจ้าโกรธ จนตัดสินใจกลับเมืองหลวงใช่หรือไม่?”
“ท่านพูดดีๆ หน่อยไม่ได้หรือ?” เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะตำหนิ “ข้าเพิ่งจะแต่งงานกี่วัน ท่านก็อยากให้ข้ากลับมาอยู่บ้านถาวรแล้ว…”
เจียงลวี่หัวเราะ และเอ่ยว่า “นี่ข้าก็อยากให้เจ้าย้ายกลับมาเมืองหลวงไม่ใช่หรือ?” เอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็ทำหน้าจริงจังเล็กน้อย แล้วกดคอลงและเอ่ยว่า “ข้าได้ยินท่านพ่อบอกว่า ปีนี้เป็นฤดูหนาวที่หนาวมาก เจ้าบอกหลี่เชียน ให้เขาค
