ิดให้รอบคอบหน่อย หากทางนั้นทำสงครามขึ้นมา อย่างไรก็ต้องช่วงชิงความดีความชอบในการรบเล็กน้อย ท่านพ่อจะได้ช่วยเขาวางแผนในราชสำนัก ต่อให้ไม่สามารถแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ได้ก็มีข้ออ้างย้ายเขามาที่เมืองหลวงเช่นกัน ถึงเวลานั้นเจ้าก็สามารถกลับมากับเขาได้แล้ว”
เจียงเซี่ยนประหลาดใจ
นางคิดไม่ถึงว่าท่านลุงใหญ่ของนางจะรู้เหมือนกันว่าปีนี้เป็นฤดูหนาวที่หนาวมาก
เจียงลวี่เลิกคิ้วและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงอย่างไรตระกูลของพวกเราก็บรรดาศักดิ์กั๋วกงเช่นกัน ไม่มีแม้แต่ลูกไม้แค่นี้ จะอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ได้อย่างไร ท่านพ่อยังมีลูกไม้อีกมากมาย ต่อไปเจ้าก็รู้แล้ว”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเข้าไปในห้องหลักเป็นเพื่อนเจียงลวี่ หลังจากสั่งให้ฉิงเค่อเตรียมห้องพักแขกให้เจียงลวี่ สองพี่น้องก็นั่งลงดื่มชา
เจียงลวี่ถามเจียงเซี่ยน “หลี่เชียนอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง? ท่านพ่อบอกว่าในสาส์นของซย่าเจ๋อยกย่องและเลื่อมใสเขามาก กลัวว่าซย่าเจ๋อจะเล่น ‘ชมเกินไป ทำให้ผู้ที่ถูกชมเย่อเยิ่งทะนงตนจนทำให้ตกต่ำ’ ตอนที่มายังบอกข้าว่าให้เตือนเจ้าด้วย”
