ี่ก็ร้องว่า “โอ้” และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงมาด้วยล่ะ? บอกว่าช่วงนี้ต้องเตรียมเรื่องการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงของฝ่าบาทไม่ใช่หรือ? แล้วเขาขอลาได้อย่างไร?”
ระหว่างคำพูดไม่กี่คำ หวังจ้านก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วแล้ว
“เจียหนาน!” เขายิ้มพลางทักทายเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนได้ยินคำเรียกนี้ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อก่อนหวังจ้านเรียกชื่อเล่นของนางตลอด
ชาติก่อน หลังจากนางแต่งงานกับจ้าวอี้ เขาถึงจะเริ่มห่างเหินกับนาง และเรียกนางว่าฮองเฮา
ชาตินี้ เขากลับเรียกบรรดาศักดิ์ของนาง
แม้จะรู้ว่าตามหลักควรเป็นเช่นนี้ เจียงเซี่ยนก็ยังรู้สึกว่าแบบนี้ค่อนข้างห่างเหิน และไม่ค่อยชอบความห่างเหินแบบนี้
“รีบเข้าไปนั่งในห้องเถอะ!” ผู้มาไกลเป็นแขก เจียงเซี่ยนต้อนรับหวังจ้าน “ทานอาหารกลางวันหรือยัง?” เวลานี้นางถึงนึกได้ว่าตนเองเจอเจียงลวี่มัวแต่ดีใจ จึงไม่ได้ถามเจียงลวี่เช่นกันว่าทานอาหารกลางวันหรือยัง นางมองไปที่เจียงลวี่ เจียงลวี่ก็เอ่ยอย่างไม่เกรงใจแม้แต่นิดเดียวว่า “ข้ากินเสบียงไปนิดหน่อย หากเจ้ามีคนครัวที่สามารถทำอาหารได้ ก็ขออาหารทั้งโต๊ะและเอาเหล้ามาให้ข้าหน่อย ตอนบ่ายพักผ่อนที่จุดแวะพักระหว่า
