ลี่ใช้ชีวิตสุขสบาย น่าจะไม่ได้ทะเลาะกับหลี่เชียน ต่อให้ทะเลาะ ก็น่าจะมีปากเสียงกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ความเครียดของฮูหยินฝางถึงจะผ่อนคลายลง
พอคนข้างกายทั้งสองฝ่ายคารวะกัน ฮูหยินฝางก็โอบไหล่ของเจียงเซี่ยนเข้าโรงเตี๊ยม “วันนี้พักที่นี่คืนหนึ่งไปก่อน พรุ่งนี้พวกเราก็กลับเมืองหลวง ก่อนที่ข้าจะมาได้ยื่นเทียบขอพบกับวังฉือหนิงแล้ว พักที่บ้านหนึ่งวัน อีกสามวันพวกเราก็เข้าวังไปเยี่ยมไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟย”
เจียงเซี่ยนไม่มีอารมณ์พักผ่อนแม้แต่นิดเดียว ทว่านางแต่งงานแล้ว วังฉือหนิงไม่เหมือนเมื่อก่อนที่นางอยากเข้าก็เข้า นี่เป็นกฎ นางรอไม่ได้ก็ต้องรอ แต่นางไม่อยากรอเปล่าๆ แบบนี้
“จ่างจูเป็นอย่างไรบ้าง?” นางถามฮูหยินฝาง “เช่นนั้นวันมะรืนข้าไปเยี่ยมจ่างจูดีกว่า! ตอนนี้นางอยู่ที่จวนเฉิงเอินกงหรืออยู่บ้านหลังอื่น?”
ชาติก่อน หลังจากไป๋ซู่แท้งก็บำรุงร่างกายอยู่ในบ้านอีกหลังตรงชานเมืองหลวงของจวนจิ้นอันโหวเกินครึ่งปีถึงจะกลับเมืองหลวง
“แน่นอนว่าอยู่จวนเฉิงเอินกง” ฮูหยินฝางเอ่ยอย่างแปลกใจ “ทำไมเจ้าถึงคิดว่านางไปอยู่บ้านหลังอื่น? นางยังต้องควบคุมอาหารการกินภายในจวนเฉิงเอินกงนะ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “เฉ
