าเซวียนไม่ดูแลนางหรือ? นางแท้งแล้ว ยังควบคุมอาหารการกินภายในบ้านอะไรอีก?”
“เจ้าเด็กคนนี้!” ฮูหยินฝางเอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ใต้เท้าเฉาจะไม่ดูแลจ่างจูได้อย่างไร? นั่นเพราะตระกูลเฉาไม่มีผู้อาวุโสไม่ใช่หรือ? หากจ่างจูหลบไปที่บ้านอีกหลัง จะมอบงานในจวนให้ใคร?” เอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงของฮูหยินฝางก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วถึงจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ใต้เท้าเฉาดูเหมือนลูกผู้ดีมีเงินที่แต่งตัวสวยหรู รู้จักแต่กินดื่มเที่ยวเล่น และไม่ทำงาน คิดไม่ถึงว่าจะนิสัยดีทีเดียว จ่างจูแท้ง เฉาไทเฮาส่งคนที่ติดตามรับใช้ข้างกายสองคนมาให้จ่างจู และให้ใต้เท้าเฉาส่งคนแล้ว จ่างจูจะหลบไปพักผ่อนที่บ้านอีกหลังได้อย่างไร?”
นี่ไม่ใช่สิ่งที่สมควรอย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนเบ้ปากอย่างไม่เห็นด้วย
ฮูหยินฝางหัวเราะพลางส่ายหน้า
แม้แต่ก่อนมา ฮูหยินฝางก็ยังถอนหายใจกับเจียงเจิ้นหยวน หากรู้ตั้งแต่แรกว่าเฉาเซวียนเป็นคนควบคุมตนเองได้ ตอนนั้นให้เจียงเซี่ยนแต่งงานกับเฉาเซวียนก็ไม่เลวเหมือนกัน
ทว่าจ้าวอี้ก็ไม่สามารถว่าราชการด้วยตนเองได้แล้วเช่นกัน…
เจียงเซี่ยนกับฮูหยินฝางคุยกันอย่างสนิทสนมมากจนดึกดื่น ถึงจะต่างคนต่างไปพักผ่อน วันรุ่นขึ้นฟ้ายังไม่สว่างก็ตื่นมารีบ
