อดร้อนไปด้วย เหอถงเหนียงก็ไม่มีแม้แต่ความสามารถในการตอบโต้ด้วยซ้ำ
ยังดีที่จินเฉิงสามารถปกป้องเหอถงเหนียงได้ และไม่ได้ให้นางไปทำเรื่องอันตรายแบบนั้น
“พี่เขยดีกับพี่หญิงจริงๆ!” หลี่ตงจื้ออดที่จะชมจินเฉิงไม่ได้
เหอถงเหนียงหน้าแดงเหมือนเมฆหลากสี และเอ่ยถึงจินเฉิงกับหลี่ตงจื้อเสียงเบาต่อ “หลังจากข้าไป เขาก็ต้องไปคุมงานที่ร้านเหมือนกัน ข้าได้ยินพี่เขยเจ้าบอกว่า ท่านพี่หลี่เหลยขอให้พี่ใหญ่หางานให้เขา พี่ใหญ่จึงให้เขาทำงานกับพี่เขยเจ้าสักระยะชั่วคราว พี่เขยเจ้ายังบอกข้าว่า ตอนที่ไปเมืองหลวง ให้ข้าไปเยี่ยมเยียนฮูหยินฝางของจวนเจิ้นกั๋วกงหน่อยจะดีที่สุด เรื่องแต่งงานของพวกเรา…โชคดีที่ท่านหญิงช่วยเหลือ และไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นน้องสาวของสามีของท่านหญิง จึงควรไปคารวะฮูหยินฝางที่จวนเจิ้นกั๋วกงถึงจะถูก แต่ข้ากังวลเล็กน้อยว่าฮูหยินฝางจะไม่พบข้า ทว่าพี่เขยเจ้าก็บอกว่า พวกเราพยายามให้เต็มที่แล้วกัน ฮูหยินฝางยุ่งแบบนั้นทุกวัน ไม่ว่างพบข้าก็ปกติมากเช่นกัน ให้ข้าไม่ต้องใส่ใจเรื่องพวกนั้น…”
หลี่ตงจื้อพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “อืม” แต่ความคิดกลับลอยไปที่เกาเมี่ยวหรง
ไม่รู้ว่างานชมดอกไม้ของเกาเมี่ยวหรงจัดเป็นอย่างไ
