างชิงมาสามวันติดแล้ว เพื่อขอให้หลี่ฉางชิงถอนคำสั่ง ทว่าหลี่ฉางชิงไม่เพียงแต่ไม่สนใจนาง ยังพูดประชดนางว่า ‘เห็นเกาเมี่ยวหรงเป็นเหมือนลูกสาวแท้ๆ ไม่ใช่หรือ ? ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้ามอบความคุ้มครองให้ลูกเขย ก็ไม่ถือว่าเกินไปเช่นกันกระมัง’ ทำให้นางโกรธจนขว้างภาชนะบนโต๊ะชาตรงนั้น
หลี่ฉางชิงเปลี่ยนสีหน้า และเรียกหลี่ตงจื้อมา ให้นางส่งฮูหยินเหอกลับห้อง
ตั้งแต่วันนั้น…ฮูหยินเหอก็ ‘นอนป่วยอยู่บนเตียง’
ได้รับเทียบเชิญจากเกาเมี่ยวหรง ฮูหยินเหอรู้สึกเพียงว่าตนเองพลาด
นางถูกทรมานอยู่ที่นี่ เกาเมี่ยวหรงยังปิดบังสภาพสังคมอันวุ่นวายให้กลายเป็นสงบสุขอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ลูกของตนเองก็คือไม่ใช่ลูกของตนเอง ความกตัญญูและน้ำใจเหล่านั้นก็เป็นเพียง ของภายนอกเช่นกัน
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฮูหยินเหอเสียใจที่ดีกับเกาเมี่ยวหรงเกินไป
ดังนั้นนางจึงไม่เพียงแต่ไม่ไปงานชมดอกไม้วันนั้น วันที่เกาเมี่ยวหรงจัดงานชมดอกไม้ นางยังจัดงานเลี้ยงในบ้าน เพื่อเลี้ยงส่งให้เหอถงเหนียงที่กำลังจะไปเยี่ยมจินย่วนน้องสาวของสาม มีที่ตั้งครรภ์ที่เมืองหลวงกับแม่สามีด้วย
แม้จะเป็นการแต่งงานของลูกชายที่เกิดจากอนุภรรยา แต่ในเมื่อเหอถงเหนียงแต่งเข้าตระกูล
