หลี่ตงจื้อบิดตัวหลบถ้วยชาที่ฮูหยินเหอขว้างมาโดยสัญชาตญาณ
ถ้วยชาแตกเหมือนดอกไม้อยู่บนพื้น ใบชาสีเขียวกระเด็นลงบนกระโปรงปักลายสีขาวของนาง
อย่าว่าแต่หลี่ตงจื้อเลย แม้แต่คนอื่นที่อยู่ในห้องก็ตกใจมากเช่นกัน หลี่จวีกระโดดลงมาจากบนเก้าอี้ทันที และวิ่งตรงมาหาหลี่ตงจื้อ ลากหลี่ตงจื้อไปข้างๆ และเอ่ยอย่างก กระวนกระวายว่า “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? โดนลวกหรือเปล่า?”
“ไม่!” หลี่ตงจื้อส่ายหน้า ทว่ากลับรู้สึกน้อยใจมาก
ตอนเด็กๆ ทั้งที่นางเป็นลูกคนเล็ก แต่สายตาของมารดากลับมักจะจับจ้องไปที่หลี่จวีพี่ชายของนาง เวลานี้มารดาของนางก็ขว้างของใส่นางเพราะคำพูดที่ไม่เข้าหูของนาง
นางด้อยกว่าพี่ชายตรงไหน?
น้ำตาของหลี่ตงจื้อก็พากันร่วงลงมาอย่างหยุดไม่ได้ “ข้าไม่เป็นไร ท่านแม่ขว้างไม่โดนข้า”
หลี่จวีเห็นหลี่ตงจื้อร้องไห้ออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะโมโห จึงตะคอกใส่ฮูหยินเหอ “นี่ท่านจะทำอะไร? สู้พี่ใหญ่ไม่ได้ สู้หลี่หลินไม่ได้ ก็ระบายอารมณ์ใส่น้องเล็ก! น้องเล็กพูด ผิดหรือ? ของเป็นของท่านพ่อ ท่านพ่ออยากให้ใครก็ให้คนนั้น ต่อให้ในอนาคตข้าไม่ได้แบ่งสักสตางค์ พี่ใหญ่ทำได้ ข้าก็ทำได้เหมือนกัน! หรือว่าในใจท่าน…ข้าไ
