ร้ความสามารถขนาดที่ เทียบแม้แต่ขนสักเส้นของพี่ใหญ่ไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ไม่มีความคุ้มครองจากท่านพ่อแล้ว ข้าก็ทำอะไรไม่สำเร็จหรือ?”
ลูกชายโตขนาดนี้เพิ่งเคยพูดกับนางเสียงดังแบบนี้เป็นครั้งแรก
ฮูหยินเหอร้องไห้ออกมาทันที “แล้วนี่ข้าทำเพื่อใคร? พวกเจ้าแต่ละคนต่างไม่รับความหวังดีของข้า ไม่กล้าไปพูดกับพ่อของเจ้า ก็ตะโกนใส่ข้า เห็นข้ารังแกง่ายใช่หรือไม่?”
หลี่ตงจื้อได้ยินแล้วก็ร้องไห้ตามไปด้วย “ท่านแม่ ข้ากับท่านพี่ต่างไม่เคยรังเกียจท่าน ความรักที่ท่านมีต่อพวกเราตั้งแต่เด็ก พวกเราต่างก็เห็นกับตาเช่นกัน เพียงแต่กิจการของ ตระกูลเป็นเรื่องใหญ่ หากไม่ระวังก็จะทำให้พี่ชายกับน้องชายทะเลาะกัน พี่สาวกับน้องสาวแตกหักกัน ถูกคนอื่นเห็นเป็นตัวตลก พวกเราเพียงแค่ไม่อยากให้ท่านทำผิด และถูกคนหัวเราะเยาะ เท่านั้น”
ทว่าหลี่จวีเห็นมารดาเป็นแบบนี้ กลับเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปเล็กน้อย
เสียงของเขาเบาลงทันที และพึมพำว่า “ท่านแม่ ข้า…ข้าไม่ควรพูดกับท่านแบบนั้น แต่เมื่อครู่ท่านก็ทำเกินไปเช่นกัน…”
ฮูหยินเหอได้ยินแล้วก็โมโหอีกพักหนึ่ง
ป้าเหอทำได้เพียงนั่งทำให้นางหายใจสะดวกอยู่ข้างๆ
มีสาวใช้เข้ามารายงานว่า “นายหญิงน้อยขอ
