งทางถนนตะวันตกมาเจ้าค่ะ”
นายหญิงน้อยของทางถนนตะวันตก เป็นคำที่ตระกูลหลี่เรียกเกาเมี่ยวหรง
ฮูหยินเหอกำลังรู้สึกหงุดหงิด พอได้ยินว่าเกาเมี่ยวหรงมา และคิดว่าสามีของเกาเมี่ยวหรงเป็นคนแย่งของของลูกชายตนเองไป นางก็โกรธทันที และเอ่ยเสียงดังโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่า “ “ไม่พบ!”
เมื่อวานยังมองเกาเมี่ยวหรงเหมือนลูกสาวแท้ๆ วันนี้กลับมองเกาเมี่ยวหรงเหมือนศัตรู นี่ก็เปลี่ยนหน้าเร็วเกินไปแล้วกระมัง!
คนที่อยู่ในห้องต่างมองฮูหยินเหอ
ฮูหยินเหออดไม่ได้ที่จะร้อนตัวเล็กน้อย จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ในเมื่อนางจะมา ทำไมไม่ส่งจดหมายมาล่วงหน้า เจ้าไปบอกนายหญิงน้อยของถนนตะวันตกว่า ข้ากำลังยุ่ง วันนี้ไม่ว่างพบนาง ห หากนางมีธุระเยี่ยมเยียน ก็ยื่นเทียบขอพบมาพรุ่งนี้ ให้คนจัดเวลา”
ต่อให้เป็นสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงของตระกูลขุนนางใหญ่ระดับหนึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็ยังคงเป็นการควบคุมอาหารการกินภายในบ้าน ทว่าคนที่มอบแม้แต่การควบคุมอาหารการกินภายในบ บ้านให้คนอื่นควบคุมอย่างฮูหยินเหอ จะยุ่งได้อย่างไร? มีอะไรให้ยุ่ง? แถมยังต้องส่งเทียบขอพบล่วงหน้าหนึ่งวัน…พวกนางเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จำเป็นต้องทำแบบนี้หรือ?
เกาเมี่ยวหรงยืน
