อยู่ในโรงเกี้ยวข้างประตูใหญ่ของตระกูลหลี่ อดทนกับสายตาที่แอบมองมาตอนที่ทุกคนผ่าน และอยากจะให้ตอนนี้จู่ๆ บนพื้นก็แตกออกเป็นร่องให้นางกระโดดเข้าไป…
นางกระทืบเท้าอย่างเกลียดมาก และขึ้นเกี้ยวด้วยสีหน้าหม่นหมอง
แม่บ้านที่ติดตามมารีบบอกคนหามเกี้ยวว่า “ไป” คนหามเกี้ยวยกเกี้ยวขึ้น และไปที่ถนนตะวันตกอย่างโคลงเคลง
—————————————————-
ฮูหยินเหอขังหลี่ฉางชิงไว้นอกห้องหลัก
หลี่ฉางชิงก็ไม่สนใจนางเช่นกัน และไปที่ห้องหนังสือทันที ตอนกลางคืนก็ชวนหลิ่วหลีมาดื่มเหล้า
ฮูหยินเหอรู้แล้วก็โกรธจนเจ็บหน้าอกเหลือทน
——————————————————
แต่เกาเมี่ยวหรงกลับทะเลาะกับหลี่หลิน “…เจ้าบอกว่าท่านอารับปากเจ้าเรื่องที่จะช่วยพวกเราเชิญแขกแล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมท่านอาสะใภ้ถึงหลบหน้าข้า!”
หลี่หลินแปลกใจเล็กน้อย ทว่าไม่นานเขาก็รู้สาเหตุในนี้อย่างชัดเจน
เขาสืบทอดความคุ้มครองของหลี่ฉางชิง นั่นก็หมายความว่าไม่เกี่ยวข้องกับหลี่จวีแล้ว ฮูหยินเหอยังจะอ่อนโยนและเป็นมิตรกับเกาเมี่ยวหรงได้อย่างไร
หลี่หลินอดไม่ได้ที่จะฝืนยิ้ม และเอ่ยว่า “เมี่ยวหรง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าไม่เคยคิดทบทวนอย่างละเอียดอย่างนั้นหรือ?”
เกาเมี่ยวหรงสีหน้าเปลี่ยนไป
