อนหายใจในใจ
เรื่องที่ง่ายดายแบบนี้ พอเกี่ยวพันถึงเรื่องเรียนหนังสือ บิดาของนางก็เหมือนคนบ้านนอกเข้าเมือง ไม่มีความคิดเห็น
ดีที่บิดาของนางก็ถือว่าเป็นคนฉลาดเช่นกัน จึงเชิญท่านหลิ่วมา
ฮูหยินเหอรีบบอกเรื่องราวกับหลี่ฉางชิง
หลี่ฉางชิงก็อึ้งไปเช่นกัน
เขามองไปที่หลิ่วหลี
หลิ่วหลีเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงจะค่อยๆ เอ่ยว่า “เดิมทีนี่เป็นธรรมเนียมสมัยโบราณ ตอนนั้นตัวหนังสือต่างสลักอยู่ในม้วนไม้ไผ่ บทความบทหนึ่งหายาก หากผู้หญิงของตระกูลไหนแต่งงานและ มีม้วนไม้ไผ่หลายม้วน นั่นก็เป็นคนที่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย…”
หลี่ฉางชิงรู้สึกร้อนใจมาก ยังมีความอดทนฟังหลิ่วหลีพูดจาอ้อมค้อมอย่างเยือกเย็นแบบนี้ที่ไหนกัน พอได้ยินก็รีบขัดจังหวะหลิ่วหลีทันที “เจ้าอย่าพูดถึงอดีตเลย พูดถึงตอนนี้ ว่าเรื องนี้ พวกเราควรจะทำอย่างไรดี?”
หลิ่วหลีเป็นผู้ช่วย หน้าที่ของเขาคือออกความคิดให้หลี่ฉางชิง ไม่ใช่ตัดสินใจแทนหลี่ฉางชิง แม้หลี่ฉางชิงจะพูดแบบนั้น เขาก็ยังเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “คุณหนูตงจื้อพูดถูก! แม้ตอ อนนี้จะมีตระกูลที่ทำแบบนี้เช่นกัน แต่นั่นล้วนเป็นเพราะครอบครัวสามียากจน ฝ่ายหญิงเป็นตระกูลที่ทั้งทำไร่ไถนาและเรียนหนังสือคัมภีร์ทั้งหมดมาอย่างยา
