ระกูลเกา และปรึกษาหารือกับท่านฝูอวี้แล้ว”
นี่ให้เขาไปล่วงเกินคนไม่ใช่หรือ?
หลิ่วหลีฝืนยิ้ม
แต่หลี่ตงจื้อกลับเอ่ยอย่างกะทันหันว่า “ท่านหลิ่ว ข้าคิดว่าไม่ว่าหนังสือสามร้อยเล่มนี้จะเป็นอย่างไรก็ไม่เหมาะที่จะเขียนไว้ในรายการสินเดิม ก็เหมือนพี่สะใภ้ นางมีของที่ช ชมประจำมากมายก็แค่ลงบันทึกไว้ในสมุดรายชื่อ แต่ไม่อยู่ในรายการสินเดิม พี่สะใภ้ยังบอกว่า หลังจากตายไปนางจะเอาของพวกนี้ไปด้วย ดังนั้นอย่ารบกวนคนรุ่นหลังเลยดีกว่า…ท่านก็สา ามารถบอกแบบนี้ได้เหมือนกัน หนังสือสามร้อยเล่มนั้นหากเป็นสิ่งที่พี่เกาชอบและปกติมักจะหยิบออกมาอ่าน ลงบันทึกไว้ในสมุดรายชื่อและนำมาด้วยก็พอแล้ว เขียนไว้ในรายการสินเดิมแบ บบนี้ ภาพวาดก็เป็นของเปราะบาง หากมีความเสียหายนิดเดียวจะวุ่นวายมาก สู้ร่างรายการสินเดิมใหม่แผ่นหนึ่งดีกว่า”
พูดจนหลิ่วหลีมองคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลี่ที่ปกติไม่ส่งเสียงใหม่
เขายิ้มพลางชมว่า “พวกเราต่างรู้เพียงว่าใต้เท้าเฉลียวฉลาดและวางแผนเก่ง คิดไม่ถึงว่าคุณหนูใหญ่ก็เป็นสตรีที่มีความสามารถเทียบเท่าบุรุษเหมือนกัน”
หลี่ตงจื้อเขินจนหน้าแดง
แต่สีหน้าของหลี่ฉางชิงกลับคลายความโกรธลงไปมาก เพราะเรื่องกวนใจที่เกา
