เมี่ยวหรงก่อขึ้นมาต่างสลายไปไม่น้อยแล้ว จึงเอ่ยอย่างถ่อมตนว่า “ไม่หรอก ไม่หรอก!” ทันใดนั้นก็คิดได้ว่าห หลี่ตงจื้อไปซีอานแล้วถึงจะมีความเปลี่ยนแปลงนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “นี่ก็เป็นเพราะพี่สะใภ้ของนางสอนมาดีเช่นกัน”
หลิ่วหลีนึกถึงหลี่จี้ที่เวลานี้ร่าเริงสดใสและหน้าตามีชีวิตชีวา ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิงนิสัยดี นี่ก็เป็นวาสนาของตระกูลหลี่เช่นกัน”
“นั่นน่ะสิ!” หลี่ฉางชิงไม่ปิดบังความพอใจที่มีต่อเจียงเซี่ยนแม้แต่นิดเดียว และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ามักจะรู้สึกว่าสุสานบรรพบุรุษของตระกูลเราฝังได้ไม่เลว ก่อนหน้านี้ข้ายังค คิดว่าจะเชิญอาจารย์ฮวงจุ้ยมาย้ายสุสานของท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ และท่านแม่ ตอนหลังได้ยินว่าไทเฮาตัดสินพระทัยพระราชทานงานสมรสให้จงเฉวียนกับท่านหญิง ทำให้ข้าตกใจจนเหงื่อตกท ทั้งตัว…ยังดีที่อาจารย์ฮวงจุ้ยที่ต้องเชิญก่อนหน้านี้เล่นตัว ข้าจึงเมินเขา ไม่อย่างนั้นก็ย้ายสุสานนี้แล้ว ก็ไม่มีความร่ำรวยและวาสนาอย่างวันนี้แล้วเช่นกัน บางครั้งข้าก็คิดว ว่า อันที่จริงตระกูลของพวกเรายังมีโชคเล็กน้อยจริงๆ ไม่อย่างนั้นทำไมอาจารย์ฮวงจุ้ยคนนี้ไม่หา อาจารย์ฮวยจุ้ยคนนั้นไม่หา
