——–
ส่วนฮูหยินเหอก็หายโกรธเร็วเช่นกัน นางให้เสี่ยวฮุ่ยปิดประตู หลังจากตรวจนับห้องเก็บของของตนเอง ก็พบว่านอกจากเงินแล้ว ยังมีพวกกล่องผ้าดิ้นลงชาดสีแดงของฝูเจี้ยน ไหกับคนโท ทที่เผาจากเตาของจิ่งเต๋อเจิ้น และแพรต่วนของเจียงหนาน พอให้นางไล่คน และให้ของขวัญคน จิตใจจึงสงบลงอีกครั้ง และไปที่เรือนของตงจื้อด้วยตนเอง นางสั่งให้สาวใช้กับแม่บ้านทำ ำความสะอาดสถานที่ที่ตงจื้ออยู่ให้สะอาด จนไม่ว่าลูบตรงไหนก็ไม่มีฝุ่น นางถึงจะหยุด
ผ่านไปเช่นนี้สองสามวัน หลี่จี้กับตงจื้อก็มาถึงบ้าน
พอเห็นลูกสาว ฮูหยินเหอก็ยังดีใจมาก
นางต้อนรับตงจื้อหน้าประตูฉุยฮวา
ตงจื้อสูงกว่าตอนไปครึ่งศีรษะ เสื้อผ้าที่ทำก่อนหน้านี้ต่างใส่ไม่ได้แล้ว นางลงจากรถม้า เกล้ามวยติดเครื่องประดับผมรูปดอกไม้ไข่มุกเคลือบทอง สวมเสื้อกั๊กยาวผ้าโปร่งสีแดงอ่อน กระโปรงจันทราทรงกลดลายภาพวาดหมึกจีนสีน้ำเงินอ่อน เอวตรง สีหน้าท่าทางสุขุมและไม่รีบร้อน จนทำให้ฮูหยินเหอเกือบจะจำไม่ได้
“ตงจื้อ!” นางเรียกลูกสาวอย่างลังเล
หลี่ตงจื้อยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย
ถึงจะเผยให้เห็นเด็กสาวคนนั้นในอดีตอย่างเบาบาง
“ตงจื้อ!” น้ำตาของฮูหยินเหอร่วงลงมาทันที นางก้าวไปข
