้างหน้าเล็กน้อยและกอดหลี่ตงจื้อ แล้วเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “เจ้าอยู่ซีอานเป็นอย่างไรบ้าง? คิดถึงแม่หรือไม่? กินดีหรือไม่? เรียนยากหรือไม่?”
หลี่ตงจื้อกอดเอวของมารดา และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าอยู่ที่นั่นดีมากทุกอย่าง ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า พี่สะใภ้ดูแลข้ากับพี่รองเป็นอย่างดี”
ฮูหยินเหอรู้ว่าเจียงเซี่ยนไม่มีทางที่จะปฏิบัติกับหลี่ตงจื้ออย่างขาดตกบกพร่อง ทว่าตอนที่ลูกสาวอยู่ตรงหน้า นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองหลี่ตงจื้อตั้งแต่ศีรษะจรดเท้านานมาก ก เมื่อไม่เห็นสิ่งที่ไม่ดีบนตัวของหลี่ตงจื้อแม้แต่นิดเดียวจริงๆ นางถึงจะวางใจ
หลี่จี้ที่ติดตามเกี้ยวมาถึงจะมีโอกาสเข้ามาคารวะฮูหยินเหอ
ฮูหยินเหอมองเขาด้วยรอยยิ้ม รู้สึกว่าไม่เจอกันเพียงแค่ไม่กี่เดือน หลี่จี้ก็สูงขึ้นเล็กน้อย และดูมีชีวิตชีวามากขึ้นเช่นกัน
นางถามหลี่จี้สองสามคำอย่างลำบากใจ แล้วไล่หลี่จี้ “เจ้ารีบไปล้างหน้า บ้วนปาก และเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ! พ่อของเจ้าได้ยินว่าพวกเจ้าจะกลับมาสองวันนี้ ก็ไม่ไปศาลาว่าการแล้ว รอพวก กเจ้าอยู่ที่บ้านตลอด! ไว้พวกเจ้าเก็บของเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปคารวะพ่อของเจ้าด้วยกัน”
หลี่จี้ขานรับและถอยออกไป
ตอนอาหารเย็น เขาเจอหลี่
