ียนที่เก็บสะสมไว้ให้ข้านำไปตระกูลหลี่ได้หรือไม่…”
ให้ลูกของนางได้เริ่มเรียนหนังสือเร็วหน่อย และเกิดบัณฑิต
เกาฝูอวี้ไม่ใช่คนขี้เหนียว พอได้ยินก็ชื่นชมมาก ชมว่าเกาเมี่ยวหรงมีไหวพริบ และไม่เพียงแต่ตกลงมอบหนังสือให้นางสามร้อยเล่ม ยังมอบพวกภาพเขียนที่ตนเองเก็บสะสมไว้ให้เป็นสินเดิม มแก่เกาเมี่ยวหรงด้วย
เกาเมี่ยวหรงถึงโล่งอก
แบบนี้ ยังมีใครกล้าบอกว่านางสู้เหอถงเหนียงไม่ได้
เกาเมี่ยวหรงกลับถึงเรือน และตรวจนับสินเดิมของตนเองอย่างละเอียดอีกรอบ
หลี่ฉางชิงส่งแม่สื่อมาหาถึงเรือน อยากกำหนดวันแต่งงานไว้วันที่แปดเดือนแปด
เพราะตระกูลจินกำหนดวันแต่งงานกับตระกูลเหอไว้วันที่สองเดือนแปดแล้ว
ทำให้ป้าเหอบรรลุเป้าหมายแล้วจริงๆ
เกาเมี่ยวหรงโกรธจนสีปากซีด
แต่หลี่หลินกลับดีใจออกนอกหน้า ทุกวันนอกจากติดตามหลี่ฉางชิงไปทำงานที่ศาลาว่าการกองบัญชาการแล้ว ก็เดินเล่นทั่วเมืองไท่หยวน ไม่ซื้อโต๊ะก็ซื้อเก้าอี้เอนหลังส่งไปบ้านตรงถนนตะว วันตก ความสุขในการแต่งงานของเขาเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
หลี่เสว่รู้แล้วส่ายหน้าตลอด และแอบเอ่ยกับแม่นมหลี่ว่า “ตอนนี้ข้าเป็นห่วงหลี่หลินมาก เขาไม่รู้จักปิดบังความรู้สึกของตนเอง
