หลี่เสว่ย่อมมีความคิดเป็นของตนเอง
นางเอ่ยกับแม่นมหลี่เสียงเบาว่า “ท่านอามอบค่าใช้จ่ายของเรือนด้านในในบ้านให้ข้าแล้ว ต่อไปก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะล่วงเกินฮูหยินเหอ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นหลานสาว จึงจำเป็นต้องให้แม่นมมาแสดงบทคนเลวแล้ว”
“ท่านวางใจ!” แม่นมหลี่ตอบตกลงโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ “คุณหนูใหญ่ให้ทำอย่างไรข้าก็จะทำอย่างนั้น!”
นางไม่มีลูก หากไม่ใช่เพราะแม่แท้ๆ ของหลี่เชียน ก็ถูกแช่แข็งตายอยู่ในพื้นหิมะไปตั้งนานแล้ว ได้เป็นแม่นมให้หลี่เสว่ ไปบ้านสามีเป็นเพื่อนหลี่เสว่ ช่วยหลี่เสว่ดูแลลูก ในใจนาง…หลี่เสว่ก็เหมือนลูกสาวที่ตายไปตั้งแต่เด็กของนาง และหลี่เสว่ก็เคารพนางมากเช่นกัน เห็นนางเป็นเหมือนผู้อาวุโส นางไม่เคยคิดที่จะไปจากหลี่เสว่ด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ชื่อเสียงที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้แค่นี้เลย ต่อให้ต้องการชีวิตของนาง นางก็จะให้หลี่เสว่ทันทีเช่นกัน
หลี่เสว่ถอนหายใจ และจับมือของแม่นมหลี่
พอถึงวันที่ตระกูลจินมามอบสินสอดที่ตระกูลเหอ นางไม่ได้ไปร่วมงานเพราะเป็นแม่ม่าย แต่ให้แม่นมหลี่นำของขวัญเข้าไปในเรือนด้านในของตระกูลเหอทางประตูข้างอย่างถ่อมตน
ป้าเหอรู้แล้วเสียใจมาก แต่นี่เป็น
