่อย”
หลี่เสว่ฟังพลางยิ้มและพยักหน้า ทว่าพอคิดว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่หลี่หลินมอบสินสอด แม้ตระกูลหลี่จะมีญาติเยอะ แต่กลับมีคนที่ได้เรื่องไม่กี่คน ตระกูลเกายิ่งไม่มีญาติ การมอบของหมั้นชุดเล็กในวันพรุ่งนี้คงจะเงียบเหงามาก
เสียดายที่เจียงเซี่ยนไม่ได้กลับมา
หากมีเจียงเซี่ยนอยู่ด้วย ให้เจียงเซี่ยนไปเสียบปิ่นปักผมให้เกาเมี่ยวหรง นี่ถึงจะเป็นเกียรติที่หาได้ยาก
แล้วยังสินเดิมของเกาเมี่ยวหรง จะเทียบเหอถงเหนียงได้อย่างไร เกรงว่าถึงเวลานั้นจะมีคนนินทา
แต่นี่เป็นสิ่งที่หลี่หลินเลือก นางจะทำอะไรได้? ดีที่นางไม่ต้องไปร่วมการมอบของหมั้นชุดเล็กของหลี่หลินกับเกาเมี่ยวหรง ต่อให้มีคนพูดอะไร นางก็ไม่ได้ยินอยู่ดี
พอคิดแบบนี้ จิตใจของหลี่เสว่ก็ค่อยๆ สงบลงเช่นกัน
——————————————————-
กลายเป็นฮูหยินเหอต้องไปเสียบปิ่นปักผมให้เกาเมี่ยวหรง ทว่าแต่งตัวอย่างดีแล้ว พอไปถึงตระกูลเกา ตอนที่นางเจอเกาเมี่ยวหรงก็ยังกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่เกาเมี่ยวหรงกลับยังคงเรียกนางอย่างสนิทสนมมากเหมือนเมื่อก่อนเช่นเดิม ถามนางว่าดื่มชาหรือยัง ช่วงนี้ทำอะไรอยู่?
ฮูหยินเหออดไม่ได้ที่จะละอายใจเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “เจ้าแค่แต่งมาอย่างสบายใจก็พอ
