ทุกเรื่องมีข้าตัดสินใจให้เจ้า!”
เกาเมี่ยวหรงพยักหน้าทั้งที่หน้าแดง
ก็มีผู้หญิงของตระกูลหลี่ที่ตามฮูหยินเหอมามอบของหมั้นชุดเล็กหยอกเล่นว่า “เจ้าสาวช่างวางตัวตามสบาย ไม่เหมือนคุณหนูเหอถงเหนียง นายหญิงรองตระกูลจินคุยกับนาง นางก็ไม่ตอบนานมาก”
สีหน้าของเกาเมี่ยวหรงนิ่งไปเล็กน้อย
ทว่าฮูหยินเหอกลับเอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า “นั่นก็จริง! เมี่ยวหรงเป็นคนที่ข้าเห็นมาตั้งแต่เด็กจนโต สนิทกันเหมือนแม่ลูก ต้องไม่เหมือนกันอยู่แล้ว”
ป้าเหอฟังอยู่ข้างๆ ก็โกรธจนแทบกระอักเลือด คิดว่าการมอบของหมั้นชุดเล็กนั้นดูครอบครัวสามี นี่เกี่ยวพันถึงหน้าตาของตระกูลหลี่ แม้นางจะอดทนได้แล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ยอมไม่ได้ จึงถามถึงวันแต่งงานของเกาเมี่ยวหรง “ข้าว่ากำหนดเร็วหน่อยดีกว่า บ้านตรงถนนตะวันตกก็เก็บกวาดไปพอสมควรแล้ว ฟังจากน้ำเสียงของลูกเขย วันที่สิบเดือนสี่เป็นวันดี ถึงเวลานั้นคุณชายหลี่หลินก็ต้องย้ายไปแล้ว ในบ้านไม่มีคนดูแลและจัดการงานไม่ได้!”
เรื่องนี้ฮูหยินเหอกับหลี่ฉางชิงยังไม่เคยปรึกษากัน ฮูหยินเหอกล้าตัดสินใจกำหนดวันแต่งงานที่ไหนกัน
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่รีบ ไม่รีบ! นี่เพิ่งเดือนสามเอง!”
ป้าเหอได้ยินก็ยิ้มและ
