ะกูลให้ทายาท ดังนั้นเขาจึงถือโอกาสที่เขายังหนุ่มและแข็งแรง และดูแลครอบครัวอยู่ มอบทรัพย์สินส่วนใหญ่ในตระกูลให้เป็นสินเดิมแก่ลูกสาว เขาก็ไม่อยากให้เงินน้องสาวอีกแล้วเช่นกัน
“ได้!” ลุงเหอกัดฟัน และจำเป็นต้องรับปากป้าเหอ “ข้าจะไปเก็บสินเดิมของนางมาเดี๋ยวนี้ ไว้อาจวีกับตงจื้อโตแล้วค่อยเอาออกมาแบ่งให้พวกเขาพี่น้อง”
ป้าเหอรีบเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้าต้องอย่าลืมเขียนจดหมายไปหาท่านหญิง มีท่านหญิงเป็นพยาน ถึงเวลานั้นจะได้บอกได้ชัดเจน”
ลุงเหอพยักหน้า และไปที่จวนสกุลหลี่
ฮูหยินเหอรู้ว่าพี่ชายมา ก็รีบเก็บของและเชิญลุงเหอไปดื่มชาในโถงบุปผา
ลุงเหอก็ไม่เกรงใจเช่นกัน และเอ่ยเข้าประเด็นทันที “อีกไม่นานหลานสาวเจ้าก็จะแต่งไปตระกูลจินแล้ว รากฐานของตระกูลจินหนา พี่น้องก็มาก หากเจ้ารักนาง ก็ให้หลานสาวเจ้ายืมของใน สินเดิมของเจ้าสักสองสามชิ้นเก็บไว้ก้นหีบ ไว้ตอนที่ตงจื้อแต่งงาน ค่อยให้หลานสาวเจ้าคืนกลับมา”
ตอนนั้นที่ตระกูลเหอแต่งฮูหยินเหอ ก็กลัวเช่นกันว่านางจะถูกรังแกที่ตระกูลหลี่ สินเดิมจึงมากมาย
แต่ฮูหยินเหอฟังอย่างไรก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้อง ทว่าพี่ชายของนางบังคับขอของจากนางต่อหน้านาง แถมยังบอ
