กว่าของพวกนี้ทั้งหมดจะทำหลักฐานการยืมให้นาง และให้หลี่ฉางชิ งเป็นพยาน นางก็ไม่กล้าจริงจังกับพี่ชายของตนเองเช่นกัน จึงจำเป็นต้องตกลงอย่างไม่เต็มใจ
ลุงเหอรู้นิสัยของน้องสาวตนเอง พอฮูหยินเหอตกลง เขาก็เรียกคนมารับของทันที
อย่าว่าแต่ผ้านวมเลย แม้แต่หรูอี้หยกที่ดีหน่อยก็ถูกลุงเหอ ‘ยืม’ ไปแล้ว
ฮูหยินเหอรู้สึกโกรธ จึงให้เสี่ยวฮุ่ยบอกเรื่องนี้กับหลี่ฉางชิง และเชิญหลี่ฉางชิงกลับมาดู
แม้ว่าหลี่ฉางชิงจะมา ทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และไม่เพียงแต่ไม่ตัดสินใจให้นาง ยังตวาดด่านางว่า “ทำไมเจ้าถึงขี้เหนียวขนาดนี้? นั่นคือพี่ชายพี่น้องท้องเดียวกันกับหล ลานสาวร่วมสายเลือดของเจ้านะ ยืมของเจ้านิดหน่อยจะเป็นไร? เจ้าจำเป็นต้องยึดติดขนาดนี้เชียวหรือ?”
ฮูหยินเหอโกรธจนตัวสั่น แต่ลุงเหอยืนอยู่ข้างๆ นางก็ไม่อาจพูดอะไรได้เช่นกัน พอหลี่ฉางชิงกับลุงเหอไปดื่มเหล้าด้วยกันแล้ว นางก็ซบอยู่บนเตียงและร้องไห้ไปรอบหนึ่ง ร้องไ ไห้เสร็จก็เช็ดน้ำตา และงุนงงไม่รู้ว่าจะอธิบายกับเกาเมี่ยวหรงอย่างไรดี…ก่อนหน้านี้นางเคยบอกว่า จะมอบผ้านวมให้เกาเมี่ยวหรงผืนหนึ่ง
เสี่ยวฮุ่ยเห็นแล้วก็แอบถอนหายใจในใจ และจำเป็นต้องช่วยนาง
