ูใบไม้ผลิดื่มอันนี้ดี”
หลี่ตงจื้อปิดปากยิ้ม และเอ่ยว่า “พี่สะใภ้ก็ให้ข้าแล้วเหมือนกัน พี่รองเก็บไว้ดื่มเองเถอะ! ไม่อย่างนั้น…มอบให้คนอื่นก็ดีเหมือนกัน พี่สะใภ้อยากให้ข้าติดต่อกับพี่คังมาก ๆ ตอนนี้จึงให้ข้าเรียนหนังสือด้วยกันกับพี่คังในห้องหนังสือเล็กของเรือนด้านในของตระกูลคังกับนายหญิงคัง”
หลี่จี้ไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่ก็จะไปเตร็ดเตร่ที่ตระกูลคัง พอได้ยินคนเอ่ยถึงคุณหนูคัง หูก็ตั้งขึ้นมา หากไม่ได้ตาบอดก็รู้ว่าเขาคิดอะไร
ดีที่คังเสียงอวิ๋นกับนายหญิงคังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้สึกว่าหลี่จี้ไม่เลว หรือไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้อย่างสิ้นเชิง แต่กังวลว่าหากคุยกันชัดเจนจะอึดอัด ด…นี่ทำให้หลี่จี้ร้อนใจจนไม่สบายใจมาก
แม้จะเป็นเช่นนี้ ทว่าเขาก็ไม่อยากให้คุณหนูใหญ่ตระกูลคังถูกนินทา
“พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ?” หลี่จี้สีหน้าแดงก่ำ และเอ่ยว่า “หากข้าจะส่งของจะไม่ไปส่งเองหรือ? เจ้าจัดการเรื่องของเจ้าเองให้ดีก็พอแล้ว”
จริงๆ แล้วเขาอยากถามเรื่องคุณหนูใหญ่คังมาก แต่รู้ว่าหากพูดเรื่องนี้ออกไป มีแต่จะนำความเข้าใจผิดมาให้คุณหนูใหญ่ตระกูลคัง
หลี่ตงจื้อก็เป็นคนรู้ว่าอะไรควรไม่ควรเช่นกัน ก่อนห
