น้านี้มัวแต่หยอกล้อพี่ชายของตนเอง จนลืมความแตกต่างระหว่างชายหญิงไป เวลานี้ได้รับคำเตือนจากหลี่จี้ นางจึงรีบขอโทษหลี่จ จี้ “ข้าผิดเอง! ต่อไปข้าจะไม่พูดจามั่วซั่วอีกแล้ว”
หลี่จี้เห็นน้องสาวได้รับความไม่เป็นธรรมเพราะเรื่องของตนเอง ก็รู้สึกไม่ค่อยดี จึงรีบยิ้มและเปลี่ยนเรื่อง โดยชี้ของว่างที่หลี่ตงจื้อนำมาและเอ่ยว่า “อาหารการกินของพวกเราล้ วนเป็นของพี่สะใภ้ ต้องซื้อของอะไรขอบคุณพี่สะใภ้สักหน่อยถึงจะถูก ปกติเจ้าเจอพี่สะใภ้บ่อย เจ้าเอาใจใส่จะดีกว่า”
หลี่ตงจื้อยิ้มพลางตอบรับเรื่องนี้ แล้วเอ่ยถึงเรื่องที่หลี่เหลยกลับไท่หยวน “…ยังกลับมาหรือไม่? ข้าอยากนำของไปให้พวกพี่หญิง ท่านแม่ และท่านป้าสักหน่อย…”
“พี่หลี่เหลยอาจจะไม่กลับมา” หลี่จี้เอ่ย “พี่ใหญ่บอกว่าพี่หลี่เหลยอายุไม่น้อยแล้ว ที่บ้านเร่งให้เขาแต่งงานตั้งนานแล้ว เขากลับไปครั้งนี้ก็จะแต่งงานแล้ว แต่งงานแล้วก็เ เป็นผู้ใหญ่ ย่อมไม่อาจวิ่งเพ่นพ่านอยู่ข้างนอกได้อีกแล้ว ต่อไปบ้านบรรพบุรุษที่เฝินหยาง…ก็จะขอให้ครอบครัวของพี่หลี่เหลยช่วยดูแลเช่นกัน เจ้าอยากนำของอะไรไปก็เก็บให้เรียบร้ อยอย่างเร็วที่สุด สองวันนี้พี่หลี่เหลยก็จะออกเดินทางแล้ว”
เรื่อง
