าได้ก็ช่วยหมดแล้ว ต่อไปจะเป็นอย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของเขาเองแล้ว เขาขึ้นเหนือล่องใต้มาตั้งหลายปี แถมยังได้เข้าวังไปอวยพรวันเกิดให้ไทเฮา ก็ไม่ใช่เล่ นๆ เหมือนกัน เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเขามากเกินไป”
“เป็นห่วงกลับไม่ได้เป็นห่วง” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แต่ก่อนตอนที่เขาไม่ได้เจอข้าก็ยังออกจากเมืองหลวงไม่ใช่หรือ เพียงแค่รู้สึกปลงแทนอ๋องเจี่ยน เมื่อก่อนข้ามักจะรู้สึกว่ าอ๋องเจี่ยนสอนลูกดีมาก ถึงแม้หน้าตาและนิสัยของซื่อจื่ออ๋องเจี่ยนจะไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ แต่ดีที่ซื่อสัตย์ เวลานี้ดูเหมือนซื่อสัตย์ก็อาจจะไม่เช่นกัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสุ ดท้ายจวนอ๋องเจี่ยนจะเป็นอย่างไร?”
ตอนนี้หลี่เชียนยังไม่มีความคิดกลับมา พอได้ยินก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้านี่ช่างอ่านหนังสือแล้วร้องไห้แทนคนโบราณจริงๆ ต่อให้เขาเหลวไหลแค่ไหน นั่นก็เป็นซื่อจื่ออ๋องเจี่ยนเ เช่นกัน ขอเพียงเขาไม่วางแผนกบฏ ความเจริญรุ่งเรืองและความร่ำรวยที่ตกทอดสู่ลูกหลานนี้ก็ไม่หนีไปไหน เพียงแค่ไม่มีความดีความชอบอะไรเท่านั้น มีอะไรน่าเป็นห่วงแทนเขากัน?”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม โดยไม่พูดอะไร
หลี่เชียนช่วยนางทาครีมทาหน้าเสร็จ ก็จูงมือของนาง “ไปนอนเถอะ พร
