ด และเลี้ยงแพะเหมือนวันนี้ก็ได้…ดูทุ่งหญ้าใหญ่ของชนกลุ่มน้อยทางเหนือแล้วยังสามารถไปดูพวกเขาเล่นมวยปล้ำได้ด้วย…”
“อื้ม!” เจียงเซี่ยนพิงไหล่ของหลี่เชียน พลางฟังเขาพูด และรู้สึกสบายใจมาก ความเหนื่อยล้าที่ปีนเขาจู่โจมมา จึงหลับสนิทไปเช่นนั้น
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย
เขาม้วนผมสีดำอันยุ่งเหยิงหลายปอยที่ตกลงมาข้างหูของเจียงเซี่ยนไว้หลังหูของเจียงเซี่ยนอย่างเอ็นดู แล้วทำสัญญาณมือเบาๆ ชีกูที่ติดตามพวกเขาตลอดก็เดินมาจากทางป่าไผ่
“ไปหยิบผ้าสักหลาดมาให้ท่านหญิงผืนหนึ่ง” เขาสั่งชีกู
ถึงอย่างไรก็ยังเป็นช่วงที่อากาศหนาวเย็นของต้นฤดูใบไม้ผลิ นั่งอยู่นิ่งๆ ก็ยังรู้สึกหนาวเล็กน้อยได้อยู่ดี ยิ่งกว่านั้นวันนี้เจียงเซี่ยนเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา จึงเหงื่อออกเล็กน้อย
ชีกูอมยิ้มพลางพยักหน้า และหยิบผ้าสักหลาดมา
หลี่เชียนห่อเจียงเซี่ยนอย่างแผ่วเบา แล้วก็อยู่ในศาลาเป็นเพื่อนนางตลอด จนกระทั่งท้องฟ้ายามราตรีค่อยๆ มาเยือน
ตอนกลางคืน หลังจากรับประทานอาหารมังสวิรัติแล้ว พวกเขาเล่นหมากเรียงห้าด้วยกัน
ระดับหมากล้อมของทั้งสองคนต่างไม่เลว แต่เจียงเซี่ยนชอบเล่นหมากเรียงห้า เพราะแพ้ชนะเร็วกว่าหมากล้อม แบบนี้ก็สามารถพน
