เจียงเซี่ยนสนใจแค่การเดินทางกับความปลอดภัยของหลี่เชียน นางยังคงเชื่อมั่นในความสามารถในการจัดการงานของหลี่เชียนมาก ในเมื่อหลี่เชียนคิดว่าสามารถไกล่เกลี่ยให้คืนดีกัน นได้ ก็คิดว่าจะต้องตัดสินใจว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรแล้วอย่างแน่นอน นางจึงไม่ถามอีกแล้วเช่นกัน
นางยกชาส่งแขก
เซี่ยหยวนซีลุกขึ้น และคารวะเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อม ถึงจะถอยออกไป
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะถามฉิงเค่อที่รับใช้อยู่ข้างกายว่า “เจ้ารู้สึกว่าช่วงนี้เซี่ยหยวนซีมีบางอย่างผิดปกติหรือไม่?”
“ผิดปกติตรงไหนหรือเจ้าคะ?” ฉิงเค่อสั่งให้สาวใช้จัดการชุดชา และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าดูไม่ออก!”
เจียงเซี่ยนคิดแล้วเอ่ยว่า “ข้ารู้สึกว่าตอนที่ข้าพูด เขาตั้งใจฟังมาก ขอเพียงเป็นความเห็นของข้า เขาก็จะคิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่าถึงจะตอบ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่คิดอย่างไรก็พ พูดอย่างนั้น แลดูค่อนข้างระมัดระวัง”
และเคารพนางมาก จนแทบจะคารวะเหมือนคนรับใช้
ตามหลัก เซี่ยหยวนซีมาจากตระกูลจวี่เหริน และเป็นบัณฑิตที่แท้จริง คนแบบนี้นิสัยเย่อหยิ่งที่สุดแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่นางเป็นเพียงผู้หญิงจากเรือนด้านใน ต่อให้เป็นผู ที่มีความสามารถโดดเด่นที่มีความรู้ม
