าก ก็อาจจะไม่สามารถทำให้เขาเคารพแบบนี้ได้เช่นกัน
ฉิงเค่อยิ้มพลางเอ่ยว่า “อาจจะเป็นเพราะใต้เท้าให้ความสำคัญกับท่านหญิง คนที่อยู่ข้างกายใต้เท้าจึงพากันเคารพท่านหญิง”
เจียงเซี่ยนคิดว่าอาจจะไม่
เพียงแต่ถกเถียงแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่ดี
นางจึงยิ้มพลางคุยเรื่องอื่นกับฉิงเค่อ
ผ่านไปเช่นนี้สองวัน ก็ถึงวันที่หลี่หลินกับหลี่เสว่ออกเดินทางกลับไท่หยวนแล้ว
เจียงเซี่ยน นายหญิงคัง และนายหญิงเจิ้งส่งหลี่เสว่ถึงนอกประตูเมือง ส่วนพวกหลี่จี้ เจิ้งฉง หลี่เหลย และจงเทียนอวี่ส่งหลี่หลินออกไปสิบลี้
เพียงแต่พอพวกเขากลับมา เจียงเซี่ยนก็ได้รับจดหมายจากเฉาเซวียน บอกว่าผู้ตรวจการการศึกษาต้องมาจากตระกูลจิ้นซื่อ เขาเห็นแล้วลองหยั่งเชิงสำนักราชเลขาธิการหลายครั้ง พวกขุนนางที่ช ช่วยฮ่องเต้บริหารราชการแผ่นดินต่างก็ไม่ยอมเอ่ยปากเรื่องนี้ จึงจำเป็นต้องถอยและขออันดับรองลงมา โดยช่วยหาตำแหน่งอาจารย์ที่อำเภอฉางอันให้ใต้เท้าลู่ เพราะอำเภอฉางอันเป็นเมือง ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของซีอาน และอยู่ใกล้ซีอานมาก พวกศาลาว่าการผู้ว่าราชการมณฑลส่านซีกับศาลาว่าการสำนักข้าหลวงยุติธรรมมณฑลส่านซีต่างก็อยู่ซีอาน มีใต้เท้ามากมาย จนอาจจะเจอ
