บทที่ 291 ทุกสิ่งล้วนเพื่อฝึกฝน
เมื่อสิ้นคำพูด สีหน้าของอวิ๋นเมี่ยวเจินก็แน่วแน่ไม่ไหวเอน
นางคือบุตรีอัจฉริยะแห่งตระกูลอวิ๋น อีกทั้งยังได้รับการถ่ายทอดจากซิ่วซินเจินเหริน ผู้เป็นอาจารย์ ฝึกฝนเคล็ดกระบี่ไร้ใจจิตดุจน้ำแข็ง
วิชาเคล็ดนี้ ยึดถือหลัก “ไร้ใจเหนือสรรพสิ่ง กระบี่เยือกเย็นประดุจนํ้าแข็ง”
“หากจะสำเร็จวิชานี้ จำต้องมีจิตไร้ใจขั้นสูงสุด ความผูกพันทางสายเลือด ความรัก ความเป็นมิตร ล้วนเป็นอุปสรรคขวางดาบในมือข้า”
“หากแม้แต่เยื่อใยต่อน้องสาวแท้ๆ ยังตัดไม่ขาด”
“จะเรียกว่าไร้ใจได้อย่างไร?”
คิดแล้วคิดเล่า อวิ๋นเมี่ยวเจินยิ่งรู้สึกว่า หากตนไม่กระทำเช่นนี้ ก็มิใช่จิตไร้ใจแห่งเบื้องบน อย่าว่าแต่ฝึกสำเร็จเลย แม้แต่จิตแห่งเต๋ายังย่อมมีรอยด่างพร้อย!
เมื่อเห็นศิษย์แน่วแน่เช่นนั้น ซิ่วซินเจินเหรินก็กระหยิ่มพึงใจ พยักหน้าเบาๆ รูปโฉมของเจินเหรินผู้นี้ก็วิจิตรละเมียดละไมเช่นกัน สีหน้านิ่งเย็นเหมือนกับอวิ๋นเมี่ยวเจินไม่มีผิด เพียงแต่เพิ่มความสง่างามสุขุมเข้ามาอีกส่วนหนึ่ง ราวหิมะบนขุนเขาที่ไม่ละลายแม้สิ้นปี ยากจะเข้าใกล้ แลได้แต่ไกล ห้ามประมาทหรือลบหลู่
“ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์ข้า”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะลงมือให้เอง แบ่งแยกโชควาสนาของเจ้ากับน้องสาว บุญวาสนาตกแก่เจ้า ภัยพิบัติตกแก่นาง ตัดขาดสายใยพี่น้องทั้งสิ้น”
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์”
อวิ๋นเมี่ยวเจินค้อมกายอีกครา ในใจเต้นระรัวเบาๆ เมื่ออาจารย์ลงม
