เซี่ยหยวนซีเข้าใจ จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
เจียงเซี่ยนเร่งเขา “รีบไป! รีบไป! ต้องไปถึงฮว่าอินก่อนจงเฉวียน!”
เซี่ยหยวนซีพยักหน้า และลาเจียงเซี่ยนทันที
เจียงเซี่ยนจัดให้ปิงเหอไปเอาเกราะอ่อนของหลี่เชียน และให้ปิงเหอนำข่าวไปให้หลี่เชียน “เกราะอ่อนเก็บไปไว้ที่ห้องเก็บของแล้ว หาท่านเซี่ยถึงจะได้กุญแจ”
หลี่เชียนตอบว่า “อืม” อย่างเฉยชา สื่อว่ารู้แล้ว และเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยมีปิงเหอคอยรับใช้
ทางหวังเฉิงยังจัดการไม่เรียบร้อย
หลี่เชียนนั่งอยู่เกือบหนึ่งชั่วยามถึงจะออกเดินทาง
ซย่าเจ๋อกับโจวจ้าวส่งหลี่เชียนออกเดินทางด้วยตนเอง คนที่ติดตามไปยังมีผู้ช่วยที่ชื่อหวังหวาของกองบัญชาการส่านซี เขาเป็นคนสนิทของหวังเฉิง เพราะแซ่เดียวกัน จึงรับหวังเฉิงเป ป็นพ่อบุญธรรมด้วย หลี่เชียนเดาว่าเขาน่าจะเป็นคนที่หวังเฉิงส่งมาจับตาดูข้างกายตนเอง หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะเบ้มุมปาก
คนที่โง่อย่างหวังเฉิง ก็พบเห็นได้น้อยเช่นกัน!
หากใต้หล้าเต็มไปด้วยขุนนางอย่างเขา ประชาชนยังหวังอะไรได้?
หลี่เชียนไปอำเภอฮว่าอินแล้ว
เจียงเซี่ยนได้รับข่าวที่แน่นอนแล้ว ก็รู้ว่าตนเองทำถูกแล้ว จึงวางใจ
วันรุ่งขึ้น ฮู
