เจียงเซี่ยนไม่ได้เชื่อเจิ้งเจียน แต่เพราะการคาดการณ์ล่วงหน้าของเจิ้งเจียนจะกลายเป็นความจริง
เพียงแต่เรื่องนี้พูดแล้วซับซ้อนเกินไป แถมยังต้องอธิบายพวกบุญคุณและความแค้นในชาติก่อนอีก นางจึงตัดสินใจพูดน้อยหน่อย
“ข้าเชื่อ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เพราะก่อนหน้านี้ท่านเจิ้งบอกว่าวันไหนจะฝนตก วันไหนจะลมแรงต่างก็ตรงทีละเรื่องเลย!”
หลี่เชียนไม่เชื่อ
เขาเชื่อการตัดสินของตนเอง ทว่าเขาเชื่อการตัดสินของเจียงเซี่ยนมากกว่า
“คนครัวคนหนึ่งในสำนักกองบัญชาการกำลังสำรองก็เคยพูดเรื่องแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่เขาตำแหน่งต่ำ จึงไม่มีใครยอมฟังและไม่มีคนเชื่อ” หลี่เชียนเอ่ยพึมพำ “ข้ากลับไป ควรจะคุยกับ เขาดีๆ หน่อยแล้ว”
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย
ปิงเหอวิ่งเข้ามา และรีบเอ่ยว่า “ใต้เท้า ใต้เท้าซย่าเชิญท่านไปหารือข้อราชการขอรับ”
เจียงเซี่ยนกับหลี่เชียนต่างตกใจ
หลี่เชียนเพิ่งจะกลับมาจากศาลาว่าการผู้ว่าราชการมณฑล และดื่มแม้แต่ชาถ้วยหนึ่งไม่หมดด้วยซ้ำ
“รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรหรือไม่?” หลี่เชียนถาม
“ไม่ทราบขอรับ” ปิงเหอเอ่ย “ได้ยินเพียงว่าใต้เท้าซย่ายังเรียกใต้เท้าหวังด้วย”
น่าจะเป็นเรื่องอำเภอฮว่าอิน
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นช่วยหล
