ี่เชียนเปลี่ยนเสื้อผ้า และกำชับเขาว่า “เรื่องแบบนี้เจ้าอย่ายุ่ง หากทำไม่ดีจะเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งของขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊”
“ข้ารู้!” หลี่เชียนเอ่ยเสียงเบา “ข้าอายุน้อยสุด และเพิ่งมา ไม่รู้อะไรทั้งนั้น เรื่องแบบนี้ถึงจะให้ข้าไป ข้าก็จัดการไม่ได้อยู่ดี”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และส่งหลี่เชียนออกไปข้างนอก
หลี่เชียนถึงศาลาว่าการผู้ว่าราชการมณฑลแล้ว ทว่าหวังเฉิงยังไม่ถึง ซย่าเจ๋อก็ลากเขาไปข้างๆ อย่างอดรนทนไม่ไหวแล้ว “ราชโองการลับจากเมืองหลวง ให้พวกเราจัดการผู้บังคับกองร้อยที่ รุมโจมตีอำเภอฮว่าอิน”
ปัญหาคือผู้บังคับกองร้อยของอำเภอฮว่าอินนั้นสืบทอดตำแหน่งมาหลายชั่วอายุคน และก่อนที่จะก่อตั้งแคว้นก็เป็นคหบดีในอำเภอฮว่าอิน มีญาติอยู่ทั่วฮว่าอิน ญาติที่เกี่ยวดองกันซับซ ซ้อนจนยากที่จะจัดการได้ หลายปีมานี้ผู้บังคับกองร้อยคนนี้เป็นคนออกเงินเดือนทหารของฐานที่มั่นอำเภอฮว่าอินเอง ทุกคนในอำเภอฮว่าอินต่างก็รู้ว่า เหล่าองครักษ์ของฐานที่มั่น นยอมรับเพียงผู้บังคับกองร้อยไม่ยอมรับราชสำนักตั้งนานแล้ว ผู้ว่าราชการมณฑลส่านซีอยากจับคน ก็ต้องอาศัยกำลังคนของกองบัญชาการส่านซีหรือแม่ทัพซานซี แต่ซย่าเจ๋อกลับเรีย
