นหาโอกาสที่เห หมาะสม เจ้าค่อยคิดหาทางคืนให้ท่านหญิง”
หลี่ตงจื้อถูกตั๋วเงินปึกนี้ทุบจนมึนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง จึงเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “คืนอย่างไร? เมื่อไรถือว่าเป็นเวลาที่เหมาะสม?”
หลี่เสว่อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา และโอบไหล่ของหลี่ตงจื้อ พลางเอ่ยว่า “อย่างเช่น ไว้ภายภาคหน้าท่านหญิงมีลูกแล้ว เจ้าก็แบ่งเงินนี้เป็นเงินอุดหนุนให้ลูกของท่านหญิงหลายครั้ง หรือในอนาคตเจ้าแต่งงานแล้ว ตอนช่วงปีใหม่หรือเทศกาลอื่นๆ ก็ส่งของให้ท่านหญิงเล็กน้อย…สรุปว่า ท่านหญิงปฏิบัติกับเจ้าอย่างไร ต่อไปเจ้าก็ต้องปฎิบัติกับท่านหญิงอย่างนั้น”
หลี่ตงจื้อเข้าใจแล้ว
นางโล่งอก
หลี่เสว่เห็นว่าดึกมากแล้ว จึงกำชับให้นางเก็บตั๋วเงินให้ดี และลุกขึ้นกลับเรือนของตนเอง
คิดไม่ถึงว่าหลี่หลินกลับรอนางอยู่
พอเห็นนางกลับมา เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที และยิ้มพลางเรียกว่า “พี่หญิง” แล้วเอ่ยว่า “ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับพี่หญิง!”
