ด้ยินเช่นกันว่า วันนั้นหลี่หลินพี่ใหญ่ของนางชวนทุกคนออกไปกินข้าว ดื่มเหล้าเมาแล้ว สุดท้ายหลี่จี้พี่รองก็เป็นคนไปจ่ายเงิน
นางครุ่นคิด หากพี่รองต้องการใช้เงิน อย่างไรก็ไม่อาจไปขอพี่สะใภ้ได้ นางเก็บเงินนี้เอาไว้ดีกว่า ต่อไปก็ให้พี่รองตอนที่พี่รองต้องการ
หลี่ตงจื้อไม่ยืนกรานอีก แล้วยิ้มพลางขอบคุณเจียงเซี่ยน และรับกล่องไว้
เจียงเซี่ยนก็ไม่ได้ใส่ใจเงินนี้จริงๆ
เพียงแต่สิ่งนี้เป็นตัวแทนความขอบคุณที่ตระกูลหยางมีต่อหลี่เชียน ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องรับไว้อยู่ดี
รับประทานอาหารเย็นแล้ว หลี่ตงจื้อกับหลี่เสว่ก็บอกลา
เจียงเซี่ยนไม่ได้รั้งไว้อีก และให้ฉิงเค่อส่งพวกนางออกไปข้างนอก
หลี่ตงจื้อจูงหลี่เสว่ไปที่เรือนของตนเอง และบอกแผนการของนางกับหลี่เสว่
หลี่เสว่เห็นด้วยมาก
ทั้งสองคนนับตั๋วเงินปึกนั้น และนึกไม่ถึงว่าจะมีมากถึงหนึ่งหมื่นตำลึง
มือของหลี่ตงจื้อต่างเริ่มสั่น และถามหลี่เสว่ว่า “พี่หญิง ข้า…ข้าต้องเก็บตั๋วเงินนี้ไว้จริงๆ หรือ?”
หลี่เสว่ก็เห็นตั๋วเงินมากขนาดนี้เป็นครั้งแรกเช่นกัน นางครุ่นคิดนานมาก ถึงเอ่ยว่า “ในเมื่อท่านหญิงบอกแล้ว เจ้าก็เก็บไว้เถอะ แต่จะใช้มั่วซั่วไม่ได้ ไว้วันไห
