ลี่หลินเหมือนดื้อรั้นมาก จึงคิดว่าหากตนเองพูดต่อไปอีก จะไม่เพียงแต่ไม่สามารถโน้มน้าวหลี่หลินได้ ยังอาจจะทำให้หลี่หลินรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของเขาด้วย ย เขาจึงตัดสินใจไม่ยุ่งเรื่องนี้อีก และพยักหน้า ถือว่าตอบรับหลี่หลินแล้ว และเอ่ยว่า “ชีวิตของตนเองใช้เอง คนอื่นยังไม่อาจพูดอะไรได้จริงๆ ในเมื่อเจ้าคิดว่าคุณหนูเกาดี เช ช่นนั้นข้าก็แสดงความยินดีกับเจ้าตรงนี้แล้ว”
หลี่หลินยิ้มพลางพยักหน้า
ไม่รู้ทำไม เขานึกถึงภาพที่เห็นเจียงเซี่ยนกระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของหลี่เชียนอย่างดีใจมากเมื่อวาน
เขาก็ใจลอยเล็กน้อยขึ้นมาทันที
คุยกับหลี่เชียนไปอีกเล็กน้อย หลี่ตงจื้อกับหลี่เสว่ก็มาด้วยกัน
เมื่อวานพวกนางรู้ว่าหลี่เชียนกลับมาแล้ว เพราะเวลาดึกเกินไป จึงไม่ได้มา เวลานี้เจอหลี่เชียนแล้ว หลี่ตงจื้อคารวะหลี่เชียนอย่างนอบน้อม ในความเคารพยำเกรงต่อพี่ชายคนนี้ เจือความลื่อมใสศรัทธาเล็กน้อย ทว่าหลี่เสว่กลับตรงไปตรงมามากกว่า นางยืนมองหลี่เชียนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอยู่ตรงนั้น และเอ่ยตรงๆ ว่า “ผอมกว่าอยู่บ้านนิดหน่อย แต่กลับมีชีว วิตชีวามากขึ้น”
หลี่เชียนเคารพลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวคนนี้มาก พอไ
