นทีทว่ากลับเดินมาหาอย่างรวดเร็ว และคารวะพวกหลี่หลิน แล้วเอ่ยว่า “คุณช ชายหลี่หลิน คุณชายหลี่จี้ ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมพวกท่านถึงอยู่ที่นี่?”
หลี่จี้ยังมีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้ที่ไหนกัน เขารีบเอ่ยว่า “ปิงเหอ ท่านพี่กลับมาแล้วใช่หรือไม่? ท่านพี่กลับมาเมื่อไร?”
ปิงเหอเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ใต้เท้ากลับมาแล้วขอรับ เขาเพิ่งกลับมา ตอนนี้คงจะยังเดินไม่ถึงลานบน”
“โอ๊ย!” หลี่จี้เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านพี่กลับมาแล้ว!” เขาเอ่ยพลางสาวเท้าเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ถึงรู้สึกว่าตนเองลืมตัวเล็กน้อย จึงรีบหันกลับมา าอีกครั้ง และเอ่ยกับพวกหลี่หลินว่า “ข้าจะไปดูท่านพี่หน่อย ไม่อย่างนั้นพวกเจ้ากลับไปพักก่อนเถอะ…”
หลี่หลินก็ไม่ได้เจอหลี่เชียนระยะหนึ่งแล้วเช่นกัน
บางทีอาจจะกลัวพี่น้องเกิดความบาดหมางกัน หลี่ฉางชิงจึงไม่ได้บอกเขาว่า หลี่เชียนเคยเขียนจดหมายคัดค้านการแต่งงานของเขากับเกาเมี่ยวหรงอย่างชัดเจน แต่บอกหลี่หลินโดยถือว่าค ความคิดของหลี่เชียนเป็นความคิดของตนเอง
หลี่หลินคิดว่าเขาก็กำลังจะแต่งงานแล้วเช่นกัน แถมคนที่จะแต่งงานยังเป็นเกาเมี่ยวหรง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ควรจะหาโอกาสคุย
