นศีรษะของเจียงเซี่ยนกลับเกี่ยวผมของหลี่เชียน
หลี่เชียนก้มศีรษะลง อยากดึงผมออกจากปิ่นปักผมดอกไม้ ทว่าดึงหลายครั้งก็ไม่สมหวัง
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และดึงปิ่นปักผมดอกไม้ออกจากบนศีรษะส่งให้คนที่อยู่ข้างกายทันที แล้วคล้องแขนของหลี่เชียนพลางยิ้มออกมา
เปิดเผยตรงไปตรงมาจนทำให้คนรู้สึกสบายใจ!
หลี่เชียนจิ้มจมูกของเจียงเซี่ยนอย่างรักมาก
ทั้งสองคนมองกันพลางยิ้ม
อยู่ห่างขนาดนี้ หลี่หลินก็รู้สึกได้ถึงความสุขอันเต็มหัวใจตอนที่พวกเขามองอีกฝ่ายเช่นกัน
หลี่หลินมองแล้ว ไม่รู้ทำไม ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เขากับเกาเมี่ยวหรงก็ถือว่าเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กเช่นกัน ทว่าทั้งสองคนเหมือนจะไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายเหมือนตอนที่หลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนอยู่ด้วยกันแบบนี้เลย
บางทีอาจจะเป็นเพราะหลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนแต่งงานกันแล้ว แต่เขาเพิ่งจะหมั้นกับเกาเมี่ยวหรง?
หลี่หลินปลอบใจตนเองแบบนี้ และยิ้มพลางดึงหลี่จี้ “ตอนนี้พี่ใหญ่ของเจ้าว่างสนใจเจ้าที่ไหนกัน พวกเรากลับไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเจอจงเฉวียน”
พวกหลี่จี้ล้วนเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่หมั้น แต่ละคนพยักหน้าอย่างหน้าแดง และหันตัวเดินตามหลี่หลิน
