ออกไปข้างนอก
ทว่าพวกหลี่จี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปเหลือบมองหลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนอย่างไวมากครั้งหนึ่ง
พวกเขาต่างรู้สึกได้ถึงความดีใจที่เจียงเซี่ยนเจอหลี่เชียน
ระหว่างสามีภรรยา ก็ควรจะรักกันแบบนี้กระมัง!
พวกเด็กหนุ่มที่กำลังโตต่างอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด
หลี่เชียนรู้ว่ามีคนมองพวกเขาอยู่
แต่พอเขาเห็นเจียงเซี่ยน ในใจก็เหมือนน้ำเดือดผุดออกมาไม่หยุด ยังสนใจเรื่องอื่นที่ไหนกัน
ยังไม่ได้เดินเข้าห้องหลัก เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามเจียงเซี่ยนแล้ว “ช่วงนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เขียนจดหมายหาข้าก็ไม่บอกสักหน่อยเช่นกัน ข้าอยู่เมืองกานเป็นห่วงเจ้าตลอด!”
กลัวนางกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ไม่มีคนเล่นเป็นเพื่อนนาง และกังวลว่านางจะเสียใจ จะหวาดกลัว…
เจียงเซี่ยนทำหน้ามุ่ย และเอ่ยอย่างแสร้งทำเป็นโกรธว่า “เจ้าก็ไม่บอกอะไรข้าเลยเหมือนกันไม่ใช่หรือ! แถมยังรั้งท่านหมอฉางไว้ถึงหลังปีใหม่ถึงจะกลับมา…เจ้าเป็นห่วงข้า แล้วข้าไม ม่เป็นห่วงเจ้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าทำอะไรไม่เอาใจเขามาใส่ใจเรา!”
หลี่เชียนอึ้งไป และยอมรับผิดทันที “ข้าไม่ดีเอง ต่อไปข้าจะบอกเจ้าทุกอย่างอย่างแน่นอน!”
