และเอ่ยว่า “ไม่เจอกันไม่กี่วัน ต้องมองใหม่แล้ว! เจ้าโตขึ้นอย่างเงียบๆ แล้ว!”
หลี่จี้ฉีกยิ้ม รอยยิ้มคล้ายกับหลี่เชียนสองสามส่วน
“พี่ใหญ่กำลังจะแต่งงานกับพี่สะใภ้แล้ว ข้าก็ควรจะโตขึ้นแล้วเช่นกัน!” เขาล้อเล่นกับหลี่หลินอย่างสนิทสนมมากโดยยังคงความเคารพนอบน้อม มีความหวาดกลัวสักนิดอย่างเมื่อก่อนที่ไหนกั น
หลี่หลินอึ้งไปเล็กน้อย
หลี่จี้โอบไหล่ของหลี่หลินไปที่ห้องพักแขกแล้ว “ท่านพี่รีบไปหวีผมและล้างหน้าเถอะ ข้ากับอวิ๋นหลินจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ท่าน แล้วถือโอกาสพาท่านไปเดินเล่นในเมืองซีอานด้ว วย ที่นี่เป็นเมืองหลวงเก่าของสิบสามราชวงศ์เชียวนะ!”
“มีเมืองหลวงเก่ามากขนาดนั้นเชียวหรือ?” หลี่หลินสงสัยมาก
“ทำไมจะไม่มี?” หลี่จี้นับให้เขาฟัง “โจวตะวันตก ฉิน ฮั่นตะวันตก หมั่งใหม่ จิ้นตะวันตก จ้าวก่อน...”
หลี่หลินหัวเราะเสียงดัง และเอ่ยว่า “ไม่เจอกันไม่กี่วัน วิชาความรู้ของเจ้าก็เลิศล้ำแล้ว แสดงว่าท่านคังกับท่านเจิ้งสอนเจ้าได้ไม่เลว!”
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว…”
สองพี่น้องพูดคุยพลางหัวเราะ เงาร่างค่อยๆ หายไปในทางเดินยาวสีแดงเข้ม
หลิวตงเยว่เหลือบมองเงาร่างของหลี่หลินครั้งหนึ่งอย่างเย็นชา และผลักงานย้ายหีบ
