สัมภาระให้เด็กรับใช้คนหนึ่งที่รับใช้เขา แล้วไปจัดงานเลี้ยงของเจียงเซี่ยนที่เรือนด้านใน
——————————————————
ที่โรงน้ำชา ซย่าซานกับจั๋วหรานนั่งล้อมโต๊ะกลมขาโก่งทาสีแดง ปี้หลัวชุนหนึ่งกาคู่กับของว่างสองสามจาน และกำลังฟังเจิ้งฉงเล่าเรื่องของเจียงเซี่ยน “…แม้ท่านหญิงจะไม่เหมือนอง งค์หญิงหรืออ๋องฟาน ไม่สามารถไปจากที่ดินที่ฮ่องเต้พระราชทานให้โดยพลการและไม่บอกกล่าวได้ แต่ก็ไม่สามารถเข้าเมืองหลวงได้ตามใจชอบเช่นกัน ตอนที่ตระกูลคังประสบภัย ท่านหญิงกำลังเข้ าเมืองหลวงอย่างลับๆ เพื่อวิ่งเต้นเรื่องของใต้เท้าหลี่ ไม่ว่าอย่างไรการเปิดเผยตัวตนก็ไม่ดี คนทั่วไปเจอเรื่องแบบนี้ไม่ฆ่าปิดปากก็ดีแล้ว จะยื่นมือช่วยเหลือคนแปลกหน้าได้อย่างไร ร? ทว่าท่านหญิงยุ่งพอดี และไม่เพียงแต่ยุ่ง ยังส่งแม่ลูกตระกูลคังไปเมืองหลวงอย่างไม่สนใจความปลอดภัยของตนเองด้วย!”
“ท่านพ่อกับท่านอาคังต่างบอกว่า ท่านหญิงทำแบบนี้ ถึงจะเป็นผู้หญิงที่มีมาดของลูกผู้ชาย! กล้าเข้าไปช่วยเหลือผู้อ่อนแออย่างแท้จริง!”
“ยังมีเรื่องที่นางจัดการตระกูลจวง”
“ผู้หญิงทั่วไปอย่างมากที่สุดก็แค่ตัดความสัมพันธ์กับตระกูลจวง ต่อไปทำให้แม่ลูกสกุลจวงลำบากกระทั่งเมินเฉยและโดดเดี่ยว ทว่า
