ขุนนางแม้แต่นิดเดียว จึงยิ่งประทับใจในตัวเจิ้งฉง
เขาถามเจิ้งฉงด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “พ่อของเจ้าเป็นคนบอกเรื่องพวกนี้กับเจ้าหรือ?”
เจิ้งฉงคิดว่าเขาไม่เชื่อ จึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า “แน่นอนว่าท่านพ่อเป็นคนบอกข้า ข้าไม่มีทางที่จะเอาเรื่องของท่านหญิงมาล้อเล่น นั่นจะทำลายชื่อเสียงของนาง!”
จั๋วหรานพยักหน้า นัยน์ตาฉายแวววาดหวัง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายข้าต่างอ่อนแอมาก ไม่มีผู้ชายก็มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้…ข้าเพิ่งเคยได้ยินว่ามีผู้หญิงกล้าก ก้าวก่ายการแต่งตั้งและการปลดตำแหน่งในราชสำนัก แถมยังกล้าออกจากบ้านเข้าเมืองหลวงเพื่อขอตำแหน่งให้สามีของตนเองโดยพลการเป็นครั้งแรก...”
เจิ้งฉงเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วยว่า “นั่นเป็นเพราะเจ้าเจอเรื่องที่เจอไม่บ่อยจึงรู้สึกแปลก! สมัยก่อนพวกองค์หญิงของราชวงศ์จิ้นตะวันตก จิ้นตะวันออก และถัง มีใครไม่ขอตำแหน่งให้สามีขอ องตนเองบ้าง ไม่อย่างนั้นทำไมทุกคนแต่งงานต่างก็อยากแต่งงานกับผู้หญิงของตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจ ก็เพราะอยากมีคนสนับสนุนในเส้นทางการเป็นขุนนางไม่ใช่หรือ? เวลานี้ปรัชญาสำน นักขงจื่อรุ่งเรืองมาก พวกผู้ชายรู้สึกว่าผู้หญิงเก่งมากกว่าพวกเขาก็คือผู้หญิงช่วงชิงอำน
