บ้านไม่มีใครกล้าคุมนาง จึงกลายเป็นใช้ชีวิตตามใจตนเองมากทันที ดึกดื่นไม่นอน ก็ลากฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยมาคุย ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกว่าการที่ฮูหยินหลินมาหาดึกขนาดนี้ไม่ดีตรงไหน นางเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งตัวเล็กน้อยก็ไปที่ห้องโถง
กลับกลายเป็นฮูหยินหลินที่ไม่ค่อยสบายใจ และอธิบายว่า “ลูกสองคนโวยวายอยากมาเล่นกับท่านหญิง พวกเราจึงมาหา”
เจียงเซี่ยนมองลูกสองคนของฮูหยินหลิน คนหนึ่งสัปหงกพิงอยู่ข้างกายแม่นม อีกคนหาวอยู่ในอ้อมกอดของแม่นม เห็นได้ชัดว่าฮูหยินหลินใช้ลูกเป็นข้ออ้าง ก็ไม่เปิดโปงเช่นกัน แล้วให้ไป่เจี๋ยพาเด็กสองคนไปที่ห้องย่อย และชงชารับรองฮูหยินหลิน
ฮูหยินหลินเห็นนางเข้าใจเช่นนี้ คำพูดที่เก็บไว้ในใจก็เทออกมาหมดอย่างควบคุมตนเองไม่ได้เช่นกัน “เดิมทีไม่ควรมารบกวนท่านหญิง แต่นอกจากวิธีนี้แล้วข้าก็ไม่มีวิธีอื่นเช่นกัน ข้าพักเรือนเดียวกับฮูหยินซย่า ฮูหยินซย่ากำลังโมโหอยู่ในเรือน ข้ากลัวพวกลูกไม่รู้ความ และหลุดปาก จึงจำเป็นต้องพาลูกสองคนออกมา ฮูหยินหวังเป็นคนตรงไปตรงมา ข้าไม่อาจไปได้ ในเรือนอื่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว ต่างก็เป็นสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงของผู้ใต้บังคับบัญชา ข้ากลัวฮูหยินซย่าเส
