ียหน้า จึงจำเป็นต้องมาที่เรือนของท่านหญิง…นายหญิงคังพาลูกสาวคนโตมาด้วย ข้าจึงอ้างว่าพวกลูกอยากมาเล่นกับคุณหนูใหญ่ตระกูลคัง”
แต่ก็หนีออกมาข้างนอกแบบนี้ไม่ได้เหมือนกันนี่นา!
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “ไม่อย่างนั้นวันนี้ท่านกับลูกก็นอนที่เรือนของข้าแล้วกัน!”
ฮูหยินหลินซาบซึ้งมาก จึงขอบคุณติดกันหลายครั้ง ตอนที่ไป่เจี๋ยสั่งให้สาวใช้จัดสถานที่พักแรมให้พวกนางก็เอ่ยถึงเรื่องของฮูหยินซย่า “บางครั้งข้าก็รู้สึกไม่เข้าใจเช่นกัน คนฉลาดอย่างฮูหยินซย่า ทำไมถึงไม่เข้าใจ พี่ชายของใต้เท้าซย่ามีลูกแค่คนเดียว ก็ไม่ใช่ว่าเอาเงินออกมาไม่ได้ เพียงแต่ฮูหยินซย่าไม่ชอบหลานชายคนนี้ นางมักจะพูดว่าหลานชายคนนี้แอบอ้างชื่อใต้เท้าซย่า ทำให้ใต้เท้าซย่าเสียชื่อเสียง ทว่าใต้เท้าซย่าไม่สนใจด้วยซ้ำ ต่อให้ฮูหยินซย่ารู้สึกไม่สบายใจแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร?”
เจียงเซี่ยนถึงรู้ว่าที่แท้ฮูหยินซย่าโกรธหลานชายของใต้เท้าซย่า
คุณชายซย่าผู้นั้นพาเพื่อนร่วมสำนักมาแอบอ้างชื่อขอทรัพย์สินที่บ้านชุ่ยเวย ก็สามารถจินตนาการได้ว่าเป็นคนอย่างไรแล้ว
นางคุยกับฮูหยินหลิน “คุณชายซย่าทำอะไรอีกหรือ?”
ฮูหยินหลินถอนหายใจ แล้วโน้มตัวมากระซิบกับเจียงเซี่ยน “เห็นว่าไม
