เวลานี้กำลังอยู่ในช่วงบ่ายใกล้เลิกเรียน คังเสียงอวิ๋นสอนหนังสือเสร็จแล้ว และกำลังนั่งคุยกับชายหนุ่มที่สวมเสื้อหนังที่เบาและอุ่นสีขาวอยู่ในลานบ้าน
หลี่จี้ตกใจมาก และอดไม่ได้ที่จะพึมพำว่าในใจว่า ‘นั่นใครน่ะ! อากาศหนาวมาก สวมเสื้อผ้าสีขาว แถมยังคลุมเสื้อคลุมสีขาว เหมือนนักแสดงงิ้ว สะเพร่ามาก’
ใครจะรู้ว่าเขายังพึมพำไม่จบ ผู้ชายคนนั้นก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของเขาแล้ว จึงหันหน้ามา
หลี่จี้ตกใจ และเอ่ยอย่างลังเลว่า “พี่…พี่จงเทียนอี้!?”
“ข้าเอง!” จงเทียนอี้ยิ้มอย่างไม่รู้ว่าภูมิใจแค่ไหน และเลิกคิ้วพลางเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะจำข้าได้ ตอนที่ข้าไปบ้านของเจ้า เจ้ามักจะหลบอยู่ที่มุมกำแพงเงียบๆ แล้วก็ไม่เล่น นกับพวกเรา ข้ายังคิดว่าเจ้าจำข้าไม่ได้เสียอีก!”
ตอนที่มองแวบแรก ก็จำไม่ได้จริงๆ
คนปกติจะแต่งตัวแบบนี้หรือ?
แต่พูดออกไปแบบนั้นก็เสียมารยาทแล้ว
เขาเข้าไปคารวะจงเทียนอี้กับคังเสียงอวิ๋น และทักทายคังเสียงอวิ๋น ถึงจะถามจงเทียนอี้ว่า “ทำไมพี่จงเทียนอี้ถึงมาซีอาน? มาเยี่ยมพี่จงเทียนอวี่หรือ? ห้องของเรือนชบาเล็กมาก ไม่อย่างนั้นท่านพักที่ห้องพักแขกดีกว่า? ท่านพาเด็กรับใช้มาด้วยหรือไม่? ข้าจะให้คน
